The summer of 2012

Na in de eerste week van augustus dus lachstern en waterrietzanger aan mijn jaarlijst te hebben toegevoegd, kwam ik tot de conclusie dat ik stiekem toch weer een beetje aan het jaarlijsten was geslagen. En dat terwijl ik me stellig had voorgenomen dat dit jaar absoluut niet te doen. Voor een beetje lijst had ik toch al veel te veel in de eerste

maanden van het jaar gemist? Of toch niet?

Een blik op de lijst liet zien dat ik inderdaad een ruime winterslaap wat betreft vogelen en lijsten had gehouden en soorten zoals kleine rietgans, wilde en kleine zwaan, mibo, korhoen (hoe lang kan ‘ie nog?) en bonte kraai allemaal had laten liggen en er geen aandacht aan besteed had.

Maar het liep allemaal wel lekker nu ik eenmaal bezig was. Gedurende de autoritjes naar her en der besloot ik gewoon lekker te vogelen en dat ik vervolgens wel zou zien waar het schip zou stranden.

Dinsdag 14 augustus kon ik in de Ezumakeeg een blonde ruiter van erg dichtbij bewonderen en vanaf 17 augustus zat ik met het gezin in Zeeland voor een welverdiende familievakantie. Heerlijk!

Gedurende de twee weken Zeeland kon af en toe tijd worden vrijgemaakt om te vogelen en omdat ik op slechts 10 minuutjes rijden van de Prunjepolder en de Wevers inlaag zat, bood me dit genoeg mogelijkheden om er lekker af en toe een uurtje op uit te gaan. Dit werd dan ook regelmatig gedaan; even afkoelen na een dagje strand.

Zondagavond de 19^e was een eerste hoogtepunt toen ik ’s avonds in de schemering enkele bijeneters boven ons vakantiehuisje hoorde. Ik was helaas te laat buiten om ze te kunnen zien maar het onmiskenbare geluid liet weinig twijfel. Aan de hoeveelheid en frequentie van de roepjes te horen waren het naar alle waarschijnlijkheid drie of meer vogels die vlak boven ons huisje moeten zijn gevlogen omdat het geluid van zeer dichtbij te horen was.

De dag erna was het tijd om ook eens een breedbekstrandloper te ontdekken omdat deze soort de dagen ervoor af en toe op verschillende plekken in de regio was te zien. Vrij snel had ik een kandidaat in beeld maar omdat de vogel toch nog redelijk ver weg zat en bovendien sliep, kon ik geen uitsluitsel bieden. Samen met een Duitse vogelaar lukte het uiteindelijk om de vogel definitief op naam te brengen toen de vogel iets van zijn geheimen prijs gaf. Een goede soort, zeker voor Zeeland!

De vakantie was verder heerlijk, we hebben het enorm getroffen met het weer en de tijd kon leuk afwisselend worden ingevuld. Middelburg en Vlissingen werden “bewinkeld, het reptielenmuseum en watersnoodmuseum werden bezocht en met af en toe een dagje (of dagdeel) aan het strand hadden we “the time of our life”.

Zondag 26 augustus kreeg ik de kans om af te reizen naar Hendrik-Ido-Ambacht alwaar reeds enige dagen 2 duinpiepers verbleven. Die kon ik natuurlijk niet laten lopen. Vanwege wegwerkzaamheden in de buurt was het even moeilijk om bij het veldje in de buurt te komen maar eenmaal daar was het al snel genieten. Wat een fraaie vogels zijn dat toch; trouwens pas mijn 2^e en 3^e vogel die ik in Nederland aan de grond heb gezien.

 

 

Leuk was ook dat maar liefst 9 purperreigers overvlogen die hun trektocht naar Afrika besloten aan te vangen.

Ook de middag van de 28^eaugustus was memorabel toen ik tijdig genoeg een kleinste jager over mijn auto ontdekte terwijl ik de Prunjepolder inreed. Ik kon nog net op tijd de auto stilzetten, het fototoestel naast me pakken en enkele (bewijs)foto’s maken. Deze staan op www.waarneming.nl.

Op donderdag de 30^ebesloot ik verder aan mijn alsmaar groeiende jaarlijst te gaan werken door de Biesbosch met een bezoekje te vereren. Niet zonder reden overigens daar er 1 of 2 kwakken zouden moeten zitten die af en toe goed waren te bewonderen. Om kwart over 7 stond ik naast de auto (later dan gepland, wederom vanwege wegwerkzaamheden) en keek ik het Boomgat in; water, wilgen, struiken, bomen maar zo op het eerste gezicht geen kwak. Hier moest het toch ongeveer zijn? De telescoop moest er aan te pas komen om die kleine nachtbraker in de smiezen te krijgen maar na slechts een minuutje goed de waterrand afgescand te hebben, stuitte ik plots op een prachtige juveniele kwak. Hij of zij stond vlak boven de waterrand op een omgevallen wilg en half verscholen (want dat doen kwakken nu eenmaal) achter een stronk en een overhangende plant. Maar ik had ‘m! Wat digiscoop-pogingen leverde helaas niets op. Ik besloot nog wat verder te scannen en al snel had ik nummer 2 in de smiezen. Mission accomplished! Een scan over het water aan de achterzijde van het gebouw van SBB leverde me een paartje zeearend op en ook een grote zilverreiger, een aantal lepelaars en zelfs een kleine zilverreiger was even kort van de partij.

Ondertussen was op het strand van Meijendel de Bairds strandloper weer herontdekt die enkele dagen terug hier was neergestreken. Het was dus duidelijk waar de reis vervolgens heen zou moeten gaan. Dit fraaie beestje , wat inmiddels sinds dit voorjaar op mijn Nederlandse lijst prijkt, liet zich gedurende de dag prachtig zien en vele fotografen waren al op dit spektakel afgekomen. Ik kon toch niet achterblijven? Die vogel van Deventer was leuk maar daar konden / durfden we (althans de meesten) niet te dicht bij te komen. This was differrent stuff….

Na het inmiddels vertrouwd geraakte zoeken naar de juiste locatie liep ik samen met een medevogelaar (+dochter) uit Groningen het strand op om ons aan te sluiten bij het groepje wat verderop in het zand ingegraven leek. De verwachtingen kwamen meer dan uit! Wat liet dit zandhappertje zich leuk zien, echt geweldig!! GENIETEN!!

 

 

Vrijdag de 31^e augustus stond in het teken van het einde van onze gezinsvakantie. We hadden besloten om iets leuks te zoeken halverwege de reis Renesse – Leeuwarden en hadden bedacht dat het wel leuk zou zijn om naar Madurodam te gaan. Zo gezegd, zo gedaan en het was erg leuk. Ooit was ik hier wel eens een keertje geweest maar dat was al zo lang geleden dat ik er eigenlijk niets meer van wist.

We waren bijna het park rondgelopen toen de piep binnenkwam van een bonte stern welke was gezien en gefotografeerd bij Hoek van Holland, niet al te ver van Madurodam dus….. Het leek er echter op dat de vogel alleen maar voorbij vliegend was gezien en dat de vogel niet ter plaatse was. Ik besloot dan ook (snel) om niet de hele planning om te gooien en naar H-v-H af te reizen (met het hele gezin) maar rustig nog even in Madurodam te verblijven in afwachting van wat komen zou. Uiteindelijk kwam er niets meer maar de rest van de dag werd de telefoon wat extra in de gaten gehouden; bonte stern is namelijk een nieuwe soort voor Nederland! Als je daar een kans voor krijgt om‘m te zien dan moet je er ook meteen voor gaan natuurlijk. Dit was echter geen reële kans.

Eenmaal in de auto werden er al meteen plannen gesmeed (niet door mij in eerste instantie) om de dag erna in de buurt van H-v-H te gaan zoeken. Eenmaal thuis besloot ik om gewoon mee te gaan, nu kon het nog tenslotte!

En zo gebeurde het dat ik zaterdagmorgen héél vroeg samen met Harm vanuit Leeuwarden vertrok om de rest van de dag samen met Wietze Janse en Kees de Vries in Zuid Holland en Zeeland te vogelen. Op die manier waren we in ieder geval in de buurt als die stern weer opdook en wellicht kregen we zelf ook nog kansen om ‘m te herontdekken.

Om ongeveer kwart voor 7 begon het licht te worden en konden we de eerste soorten noteren in de vorm van lepelaar en ooievaar en na Wietze en Kees opgehaald te hebben in Rijswijk (na een overheerlijk bakkie sterke koffie van Wietze’s hand) koersten we richting Maasvlakte alwaar de eerste soort een juveniele Jan-van-Gent was.

Al snel kwam de eerste spannende piep door; een ortolaan werd gezien in een grote groep kneuen op ongeveer ……. 250 meter afstand van waar wij stonden! Dat moest en zou een inkoppertje worden, nietwaar? Maar hoe we ook zochten en ons best deden, het met zekerheid zien en/of horen van de vogel lukte niet. We noteerden boompieper, twee paapjes en wat “regular” spul in de vorm van tapuit, graspieper en kneu. De ortolaan ging aan ons voorbij.

De volgende piep, weer van uit de buurt; een sperwergrasmus werd gezien achter het Reebok gebouw. Snel zaten we weer gezellig in de auto en na een stukje rijden stapten we uit op een plek waar al meerdere mensen aan het turen waren. Het lukte ons met wat doorzettingsvermogen om de vogel af en toe leuk in de smiezen te krijgen. Dit betekende een nieuwe soort voor Harm. Leuk hoor! Tuinfluiters, roodstaarten en grasmusjes waren ook van de partij maar deze juveniele sperwergrasmus was natuurlijk het hoofdgerecht.

De tocht ging vervolgens langs het slufterstrand (waar de bonte stern trouwens best wel gezeten zou kunnen hebben) en via de Strypse Wetering (met krombekstrandloper, watersnip, zomertaling, kemphaan en grutto’s) kwamen we bij de buitenhaven van Stellendam waar we een verkenningsronde deden zonder veel te zien overigens. Een zeehond vermaakte een deel van ons en een gekraagde roodstaart deed veel moeite om niet op naam gebracht te hoeven worden.

In de Kwade Hoek lukte het om twee reuzensterns te ontdekken (op precies dezelfde plek had ik er jaren geleden ook al eens eentje) maar buiten het gebruikelijke spul (rosse grutto, zilverplevier, tureluur, lepelaar en bonte strandlopers) was er niet veel spannends tussen te ontdekken. Ook hier had die stern zich zomaar kunnen verstoppen, niet?

We vermaakten ons prima nabij het havenhoofd in Goedereede alwaar een familie boomvalk druk doende was met de opvoeding van het jonge spul. Wat blijven dit gave vogels om te zien en zeker wanneer ze de jongen aan het voeren zijn en wanneer daarmee luchtacrobatiek getoond wordt voor de prooioverdracht!

Bij een leuk en spannend uitziend stuk nabij Ouddorp was ook een boomvalk actief aan het jagen en konden we een grauwe vlieg ontdekken. Voor de rest was het waarschijnlijk nog te vroeg.

Rond de Oosterscheldekering werd maar weer eens een check gedaan voor de stern maar behalve veel visdiefjes konden en we er alleen maar een aantal zwarte sterns tussenuit plukken.

In de Wissenkerkse inlaag werd in een fraaie verlaagde hut genoten van eenden en steltjes. Vooral oeverloper, zwarte ruiter en wintertaling lieten zich vlak voor de hut bewonderen.

Het was de gehele dag nog niet gelukt om een visarend te scoren en om die reden besloten we op advies van Kees en Wietze bij het Haringvliet een stop in te gelasten omdat dit volgens hen altijd resulteerde in één of meer waarnemingen van deze geweldige soort. We stonden nog maar nauwelijks buiten de auto of Kees had er al eentje in het vizier; het was echter knap dat Harm deze wist te missen omdat zijn blaas het bier van de dag ervoor waarschijnlijk  nog moest lozen… ;-)

De middag vorderde gestaag en nadat we Kees en Wietze weer in Rijswijk hadden afgezet, reden Harm en ik door richting Friesland. Het was een fraai dagje vogelen geweest en we besloten dit nog net voor donker af te sluiten met een check op Breezanddijk. Dit leverde niets op maar we hebben het tenminste wel geprobeerd…….

De verrekijker werd ook zondag opgepakt; al enkele dagen werden er één of meerdere ortolanen gemeld in het Dal van Deelen nabij Hoenderloo en aangezien we deze soort op de Maasvlakte hadden gemist….. Toe dan maar!

Samen met Harm en Haije vertrokken we in Zuidoostelijke richting de nieuwe trekpost op de Veluwe. Wat een mooie plek bleek dat te zijn zeg! Bij aankomst leverde een snelle eerste scan al meteen het gewenste resultaat dus we waren meteen opgetogen. Dachten we…… Na wat verder het grote veld opgelopen te zijn en we hier een local aanspraken bleek dat hij diverse verdachte beestjes had gezien en gehoord maar dat het telkens weer bleek te gaan om de talrijk aanwezige geelgorzen. En ook wij hadden snel daarna weer een vogel die erg leek op de vogel die we in eerste instantie voor ortolaan hadden uitgemaakt in beeld die na bestudering een geelgors bleek te zijn. Die eerste waarneming schrapten we dus maar en we gingen opnieuw op zoek, nu naar een echte ortolaan!

Het duurde tot meer dan een uur voordat we een echte in beeld hadden. De vogel zat in een boompje redelijk vrij en bleef gelukkig lang genoeg zitten om de telescoop erop te richten en zelfs wat foto’s te nemen. Deze was tenminste zeker. Ik kan me vergissen maar het lijkt me behoorlijk aannemelijk dat veel in www.waarneming.nl ingevoerde waarnemingen van ortolaan in feite geelgorzen zouden kunnen betreffen. En wat in het Dal van Deelen kan kan zeker op de Kale Duinen… (insider…). Het lijkt allemaal zo simpel maar in het veld met diverse kleden geelgors om je heen moet je de vogel echt even goed bekijken om zeker te zijn. En op alleen geluid tussen een bende geelgorzen..!?

We genoten van de omgeving en met de toegestroomde dagjesvogelaars werd een praatje gemaakt. Wat raven, diverse buizerds en een blauwe kiekendief zorgden voor de nodige afleiding en een call van een slangenarend zorgde ervoor dat de concentratie maar weer eens werd vergroot. Wij konden de vogel in ieder geval niet ontwaren tussen de ook aanwezige lichte buizerds. Anderen waren zekerder….. De kiekendief deed ons trouwens ook even sidderen aangezien je begin september van alles kunt verwachten. Ik maakte enkele bewijsplaatjes waarop duidelijk te zien was dat het “slechts” een blauwe vrouw was.

Op de weg terug naar Friesland werd nog een geheime plek aangedaan om te kijken of de bijeneters nog te vinden waren. Dit bleek helaas niet het geval. Het zou voor zowel Haije als Harm een nieuwe soort betekend hebben. Volgend jaar weer een nieuwe ronde en nieuwe kansen jongens!

Aangezien het de afgelopen jaren zeer slecht gaat met de ijsvogel moet ik hier ook even vermelden dat ik op 9 september zowaar mijn eerste Friese ijsvogel van het jaar wist te vinden langs het water van de Froskepôlle, nu maar hopen dat we voorlopig niet meer zulke strenge winters krijgen want anders zijn we ze helemaal kwijt hier.

De ochtend vogelen op 9 september leverde behalve de ijsvogel verder helaas niets op. De oude voetbalvelden in het hoekje van de Hemrik werden goed doorzocht en ook de zandvlaktes van de nieuwe wijk De Zuidlanden werd aan een grondige inspectie onderworpen. Behalve wat leuke soorten boompieper, blauwborst, watersnippen, putter, kneu, zwarte roodstaart en tapuit leverde dit eigenlijk niet zoveel op. Volgende keer beter (als de oude voetbalvelden tenminste niet zijn weggevaagd door huizen en als De Zuidlanden dan inmiddels niet is volgebouwd).