zieke zondag

Zaterdag 13 juni was het prachtig weer en we troffen het daarom bij onze uitje in het Noorderdierenpark in Emmen. Maar 's middags kreeg ik last van een vervelende kriebelhoest wat blijkbaar uitmondde in griep. Maar ik moest en zou zondag een paar leuke soorten bezoeken, ik keek daar al bijna de hele week naar uit. Dus wat doen je dan?
Ik ben dus vroeg opgestaan (ca. 05:00 uur) en zat een half uur later in de auto, op naar o.a. Zaandam voor een 3e poging om de groene reiger in Nederland te kunnen zien (en met de stiekume hoop op een paar foto's).
Ik kan de route tegenwoordig bijna wel dromen, dat was dus geen probleem. Toen ik aankwam bleek dat ik de enige was die óf de vogel nog niet had gezien óf de enige was die niet wilde uitslapen (of bij de kleinst waterhoen was).
Na ongeveer een uurtje in de omgeving zoeken, werd (weer) duidelijk dat ook deze poging geen vruchten zou afwerpen op het gebied van lijstvergroting. Ook de hoop op een leuke foto was verkeken. We geven de hoop echter niet op! Misschien volgt er nog een herkansing deze week..

Het tweede agendapunt was aan de orde; de kleinst waterhoen nabij Zevenhoven die zich zo fantastisch liet zien de afgelopen tijd. Met een goede routebeschrijving was de plek snel gevonden, zeker omdat er een 20-tal auto's op de dijk stond, een goede indicatie voor vogelaars dat er wat "te halen valt".
Ik stond ongelovig te kijken naar de mensen die hier op nog geen 5 meter afstand van de rietstrook stonden, kwam dat beestje echt zo dichtbij?
Na ongeveer een kwartier werd mijn vraag beantwoord; op nog geen 3 meter scharrelde daar een mannetje kleinst waterhoen, vlak onder onze neus! Ongelooflijk..
Verder zag ik hier nog een tweetal zwarte sterns en 3 geoorde futen. Het mag duidelijk zijn dat ik weing puf had om te zoeken naar het porseleinhoen en de steltkluten.
Het licht was waardeloos, een bui naderde dus foto's vielen uiteindelijk wat tegen maar de vogel liet zich wel fantastisch zien.

Toen de bui inderdaad losbarstte heb ik er de brui maar aan gegeven. Ik moet hierbij eerlijk zijn dat mijn geestestoestand ook niet toeliet dat ik hier nog lang zou blijven; ik voelde me ondanks mijn eerste zichtwaarneming van een kleinst waterhoen uiterst beroerd. Mijn holtes in mijn hoofd stonden op knappen, mijn keel voelde aan alsof er een vuurwerkfabriek was ontplofd (en toch roken natuurlijk) en de opkomende misselijkheid geboodt mij dan ook om mijn zinnen te verzetten.
Gelukkig zakte de misselijkheid in de auto wat af en ging er zelfs nog een broodje kaas in. De bui werd gedurende de rit richting Haarlem minder en even later was het weer droog. Het plan was om weer terug te gaan naar de kleinst waterhoen om wanneer het weer wat beter was, nog wat tijd te besteden aan het nemen van mooi(ere) foto's. Uiteindelijk is het daar niet meer van gekomen omdat ik tegen het einde van de ochtend echt "op" was.

Inmiddels was ik Haarlem dicht genaderd en was de locatie van de Iberische tjftjaf redelijk eenvoudig gevonden. Samen met twee andere vogelaars wisten we de zuidelijke broer van onze tjiftjaf na een paar minuten eenvoudig op geluid te localiseren. Na de eerste waarneming van de vogel van Dokkumernieuwezijlen die later door de CDNA afgekeurd werd, was dit pas mijn tweede (of eigenlijk dus eerste) Iberische tjiftjaf van Nederland! Ik ben benieuwd wat de CDNA deze keer vindt... De vogel zong precies zoals ik me van eerdere opnamen op Internet kan herinneren, het zal dus wel goedkomen.

Met het laatste strengetje energie wat ik nog had (en een grote roze pil in mijn mik), reed ik vervolgens weer naar Zaandam om nog maar een poging te wagen... Ik zal het kort houden; nee, geen groene reiger! To be continued......