Zware teleurstelling

Zaterdagmiddag werd er vanaf Texel een zekere Noordse boszanger gemeld. Erg leuk en voor mij de eerst twitchbare sinds mijn vogelcarrière zich een paar jaar geleden manifesteerde. Het probleem was echter dat ik totaal niet weg kon. Dus ja, een gemiste kans, maar dat is af en toe niet anders.
Zondagochtend kon ik wel en met Hiele en Marchel werd een plannetje bedacht om er toch tussenuit te kunnen knijpen wanneer dat met het herontdekken van de nobo nodig zou kunnen zijn.
We hadden om 08:30 uur bij de ringersbosjes bij Kornwerderzand afgesproken om daar te vogelen en indien dat kon, snel de dijk over te kunnen steken om zo snel mogelijk bij Den Helder te kunnen komen. Ik was zelf iets na zevenen al aanwezig om bij het eerste licht te kunnen beoordelen hoe het zat met de najaarstrek die nu toch echt op gang gekomen was.
Ik begon aan de westkant van de dijk bij de grote bosjes.
Voorzichtig om een logerende tent heen sluipend die hier stond piepte er al wel veel en bewogen de struiken af en toe wel wat. De eerste oeverpiepers lieten zich zien en een regenwulp vloog langs. In de struikjes bleek het te stikken van de heggenmussen, ik heb er denk ik wel tientallen gezien en/of gehoord. Een vuurgoudhaantje liet zich leuk zien, fotografeerbaar en al. Dit laatste lukte echter niet omdat ik de dag ervoor net mijn Canon 100-400mm lens aan een mevrouw uit Leersum verkocht had; ik zat dus met een camera maar zonder lens; lekker!
Mijn eerste koperwiek van dit najaar kon worden geïdentificeerd aan de hand van de duidelijke wenkbauwstreep (of was het misschien toch ......).
Het was inmiddels over 8-en en ik besloot richting ringersbosjes te gaan om me aan te sluiten bij H&M. Zodra ik aan de horizon verscheen, werd er al driftig gezwaaid dat ik aan moest komen draven; wat hadden ze gezien?
Nou behalve een vuurgoudhaantje hadden ze niet zoveel gezien in de bosjes maar wel op de telefoon van M: de Noordse boszanger was weer teruggevonden. Op naar Texel dus!!
Het lukt ons met enig doorrijden op de afsluitdijk om de boot van 09:30 uur te halen en vlak voor 10-en reden we het eiland op richting de Robbenjager.
Eenmaal aangekomen informeerden we snel over het wel en wee van de vogel; de vogel was inmiddels uit beeld maar was vanochtend al wel een paar keer met wisselend resultaat waargenomen. Wij slaagden er echter niet in om de vogel in de kijker te krijgen. Na ongeveer een uur werd het wat spannender doordat er wat tjiffen in beweging kwam maar al wat er kwam, geen nobo.. Ook het serieus en actief beoefenen van de vogelkijkkunst door Hiele hield niet lang stand, na ongeveer 2 seconden zaten de handen alweer in zakken. En dat terwijl de temperatuur ons zeker niet in de steek liet. Nee, de temperatuur niet! Het was inmiddels heerlijk zomers najaarsweer geworden.
Ons tussendoortje bestond uit een menu van goudplevier aangevuld met een grijze in overgangskleed verkerende Amerikaanse variant, verguld met enkele kieviten (of is het kievitten?). Helaas pakte dit tussendoortje niet uit zoals we dat gepland hadden. De groep was net uit beeld en was waarschijnlijk op het wad aan het fourageren. We bleven dan ook niet lang. Het plan om nog even de "tuintjes" aan te doen werd vakkundig van tafel geworpen dus al snel stonden we weer naar de lege bosjes bij Robbenjager te turen.
Wonder boven wonder was het Hiele die het langste de moed erin hield, het moraal werd door hem hooggehouden, helaas niet met het gevolg van een zichtwaarneming van het wannahave zangertje.
We besloten om er de brui aan te geven en zouden voor de 3 uur boot gaan. Dit lukte natuurlijk wel. Tijdens de overtocht werd niet veel gezien, in tegenstelling tot de heenreis toen ikzelf een fraaie zeekoet op het water ontdekte.
Eenmaal weer vaste grond onder de voeten werd richting gezet naar het Friese. We hadden nog wel even tijd om de koereiger bij Gaast te proberen. De eerste pogingen bij het bewuste landje hadden geen succes maar op de weg terug liet de vogel zich even kort leuk bekijken alvorens een minuutje later in een greppel te verdwijnen.
Bij Zürich lukte het Hiele om in recordtijd de 3 morinellen weer in de kijker te krijgen en nadat ik ze in de telescoop had gezet, wachtte hij rusitg mijn uitnodiging af om achter het apparaat plaats te nemen. Zo heeft zo'n blog toch ook nog wat nut.....(geintje Hiele..)
De sneeuwganzen waren blijkbaar vertrokken want daar was geen spoor maar van te bekennen. Geen ramp gelukkig want het blijkt dat deze dieren afkomstig zijn uit een of andere collectie uit Duitsland waardoor ze toch niet geteld hadden mogen worden.
Nadat ik de kinderen bij de oppas vandaan gehaald had, was ik voor zessen thuis. De rest van de avond heb ik echter wel wat last gehad van een teleurstellend gevoel, de dip is redelijk hard aangekomen. Misschien krijgen we volgende week op Vlieland een mooie herkansing?!?!