Lekker tussendoortje

Het was spannend de afgelopen dagen. De melding van een mogelijke en daarna steeds zeker wordende Baltimoretroepiaal maakte heel vogelend Nederland behoorlijk zenuwachtig, incluis ondergetekende. Het zal toch niet?
Steeds meer informatie begon door te sijpelen en het werd duidelijk dat de al weken in Alkmaar verblijvende Noord Amerikaanse zanger nog steeds wel eens in de buurt zou kunnen rondhangen. Maandag was alles nog erg onzeker en ondanks zoekpogingen werd de vogel niet gevonden. Dinsdagochtend veranderde alles echter plotsklaps en kwam een en ander in een stroomversnelling terecht.

Nog voor 11-en kwam de verlossende piep met de melding dat de vogel in dezelfde wijk was teruggevonden en nu in beeld was. Op dat moment kun je als twitcher eigenlijk maar één ding doen; in de auto en gaan!!

Er stonden geen afspraken gepland en daardoor werd dit advies door mezelf snel opgevolgd. De wegen waren weliswaar niet denderend en ik moest me inhouden om niet te hard te rijden maar de rit naar Alkmaar verliep verder voorspoedig. De juiste wijk werd snel gevonden en via een aangehouden vogelaar werd duidelijk waar de vogel zich op dat moment ongeveer bevond. Het juiste straatje werd echter niet meteen gevonden en terwijl de zenuwen door mijn keel gierden, slipte ik de nauwe straatjes door op zoek naar verrekijkers, statieven met telescopen en fotoapparatuur. Bij dergelijke zeldzaamheden zijn dit de indicatoren dat je goed zit.
Uiteindelijk was ik na een paar minuten ter plekke en kon ik aansluiten in een nauw tuintje waar de vogel voor het laatst was gezien. Ik kon 'm in eerste instantie niet vinden terwijl anderen wel zicht op het diertje hadden. Met wat geduld en doordat de vogel naar een ander boompje vloog, slaagde ik er in mijn eerste Noord Amerikaanse zangertje in Nederland te zien! Wow, wat een mooi beestje (foto volgt; edit; zie hieronder)!

De kick was "huge" en de adrenaline deed z'n werk. Snel werden een paar foto's gemaakt en dat was net op tijd omdat de vogel alweer een andere tuin in het vizier had en verdween. Echt zoekraken lukt met zoveel vogelaars niet want de vogel werd snel weer teruggevonden en kon daarna even goed worden bekeken. Jaap werd via een sms met de tekst "hebbes" geïnformeerd dat de vogel nog TP was en dat ik een soort op hem was ingelopen (al bleek dat gelukkig voor Jaap van korte duur).
Vrij snel daarna toen "we" de vogel even kwijt waren zag ik Jaap aan komen glijden die alleen maar de woorden "waar zit 'ie?" kon uitbrengen. Gelukkig werd ook deze keer de vogel snel teruggevonden en konden we elkaar feliciteren met deze MEGA.

Daarna werd de vogel steeds moeilijker waardoor ik besloot huiswaarts (nou ja, werkwaarts eigenlijk) te gaan. Alhoewel, was dat nou wel handig? Ik was tenslotte in de buurt van Hoogkarspel. En wat zat er de afgelopen dagen ook alweer in Hoogkarspel? Inderdaad; de pallas' boszanger! Op de kaart werd snel duidelijk dat het maar een klein ommetje betrof dus het plan werd lichtelijk omgegooid om ook deze leuke soort te proberen.
De plek werd wonderbaarlijk snel zonder routebeschrijving gevonden en de bewoner van de bewuste tuin waarin de bewuste boom zich bevond, bevestigde dat ik goed zat. Er was verder niemand aanwezig en dikke sneeuwvlokken bemoeilijkten het zicht enigszins. De boom werd nauwlettend in de gaten gehouden maar er werd geen beweging geconstateerd.
Een paar minuten staren resulteerde in helemaal niks en ik begon wat rond te lopen in de hoop op.... Iets verder op het pleintje stond ook een klein dennetje en het leek erop alsof er iets in zat wat bewoog. De staar-activiteiten werden daarom van het ene boompje naar het andere boompje verlegd maar resulteerde weer in ... noppes.
Even later was het gelukkig wel raak toen in datzelfde kleine boompje wederom beweging werd waargenomen. Een klein vogeltje kon worden gedetecteerd en een vleugelstreepje werd gezien. Kort daarna werd hetzelfde vogeltje biddend waargenomen waarbij meteen de gele stuit opviel; dit moest 'm dus zijn. Ik slaagde erin wat foto's te maken van dit verregende (versneeuwde) ziellepietje want zo zag 'ie er wel een beetje uit.

Wel had ik hiermee een moeilijke jaarsoort te pakken waar ik wederom (iets minder weliswaar dan bij de troepiaal) erg blij van werd. Inmiddels was ik een klein sneeuwmannetje geworden en besloot ik het ziellepietje verder alleen te laten om mijn weg verder naar Friesland te vervolgen.

Via een kort bezoekje aan een klant in Franeker was ik rond 4-en weer op kantoor alwaar the big Boss werd ingelicht betreffende mijn "where-abouts". Het bleek gelukkig geen probleem en een gedeelte van mijn tussendoortje werd goedgemaakt door wat langer door te werken dan gebruikelijk. Je moet tenslotte wat overhebben voor een lekker tussendoortje....