Jaja, we zijn er weer. Alweer een tijdje hoor maar voordat je dan daadwerkelijk weer buiten bent en tijd hebt om het blog bij te werken, ben je zo een aantal weken verder.
Mijn verhalen over Costa Rica volgen nog. Ik ben voornemens hier een "echt" reisverslag van te maken, ik moet alleen nog even kijken hoe ik zo'n reisverslag in z'n geheel als soort bijlage (het liefst in PDF) op m'n blog krijg. Wie ideeën heeft mag het zeggen!
Nadat ik teruggekomen ben uit Costa Rica was het eerst tijd om te acclimatiseren. Opnieuw kennis maken met het gezin enzo, je kent dat wel.
Na 2 weken full-time vogelen in wellicht het mooiste land ter wereld hoef je in Nederland opeens niet meer zo nodig. Voordat ik dus weer "buiten" was, waren de nodige vogelloze dagen dus alweer gepasseerd. Op zaterdag 13 maart "moest" ik wel. In het kader van de inventarisatie van Nederland op het voorkomen van ruigpootuilen had ik hier al ruime tijd geleden afspraken over gemaakt die ik zo 1,2,3 niet kon afzeggen.
'S ochtends had ik echter nog geen zin en wilde ik liever thuis bij de kids (die me net weer een beetje begonnen te herkennen) blijven maar 's middags werd ik door tante T (de oppas) de deur uit gewerkt. Wat nu? Hoe werkt dat vogelen in Nederland ook alweer? Je doet je verrekijker om je nek maar vervolgens vliegt er helemaal niets je kijker in. Hoe krijg je die beestjes ook alweer voor je lens?
Na een paar uur rond de Kale Duinen te hebben gelopen (dat wist ik nog wel op de automatische piloot te vinden) begon me een en ander te dagen; ik moest er m'n best voor doen.
Ja, dat was 't! Ik moest ervoor werken. Iets wat ik de tijdens mijn verblijf in Costa Rico compleet verleerd leek te zijn, moetst ik nu weer proberen op te pakken.
Met veel moeite lukte het en presteerde ik het om een groepje vinken in de kijker te krijgen. Er zat zowaar nog een fraai (voor Nederlandse maatstaven dan) gekleurd mannetje keep tussen. Langzaamaan begon ik het gevoel terug te vinden. Een groep van maar liefst 7 appelvinken, een langsjakkerende sperwer en wat overvliegende kruisbekken en ik had de smaak weer te pakken. Ik was er nu klaar voor om het bos te inspecteren op aanwezigheid van RPU's (RuigPootUilen voor de leken).
Ondanks een nieuwe partner (voor mij dan), meer wind en regen dan de vorige keer en een veel donkerder bos dan de vorige keer (al was het echt precies hetzelfde bos), lukte het ons het bekende mannetje weer te lokaliseren. Helaas werd er buiten dit bekende mannetje niet meer waargenomen.
(Een klein beetje cynisch:) Inmiddels zijn we ruim 2 weken verder en heb ik nog steeds geen nieuwe soort gescoord (nou ja, wel een nieuw zoogdier in de vorm van een das!!)... Niet eens een nieuwe soort voor Nederland zelfs. Vorige week maandag werd ik ziek en kon ik daarom dus ook niet naar de griel, laat staan de kuifkoekoek. En vooral die laatste had ik heel graag met een bezoekje willen vereren. Het zat er helaas niet in..
Wel heb ik sinds afgelopen weekend soorten als korhoen, kuifleeuwerik, Europese kanarie en middelste bonte specht op de lijst. Nadat op het laatste moment bleek dat ik oppas voor de middag had (Dasja moest 's middags werken) kon ik de plannen wijzigen en was het mogelijk om een hele dag op pad te gaan. Ik besloot vrijdag of zaterdag dat de tijd goed was voor korhoen en kon dit natuurlijk mooi combineren met soorten als hierboven genoemd.
Ondanks het verlies aan tijd (de klok werd dit weekend een uur vooruit gezet) werd de wekker vroeg gezet. Het lukte me ook nog om eruit te komen en mooi op tijd zat ik in de auto op weg naar Nijverdal. Er was weinig verkeer en het reed dus lekker door. Deze factoren bij elkaar heeft een woerd van de wilde eend echter het leven gekost. Met ca. 140 km/h tegen 0 km/h was het duidelijk wie deze battle ging winnen. Hij deed niet eens meer moeite om aan de kant te gaan.... Sneu!
Eenmaal op de plek aangekomen naast het hotel (Parkzicht ofzo..) parkeerde ik de auto en liep met scoop op de rug het bos met tjiffen en vinken in. Het was er gezellig druk met vogels; boomklevers, zanglijsters, vinken en mezen waren allen druk in de weer en hadden duidelijk het voorjaar in de bol!
Op het uitzichtpunt net buiten het bos werd even genoten van het uitzicht en konden de eerste geluiden worden opgepikt van de bolderende korhanen. Even verderop nadat ook de eerste fitis van het jaar was begroet, kwam ik op de plek waar ik ook de vorige keer met vaders succes had. Ik hoefde 'm niet zelf te zoeken want een drietal wat mij zojuist op de fiets had ingehaald, had 'm inmiddels al in de scoop en kon 'm mij zo aanwijzen. Aangezien het zicht redelijk goed was en de vogel niet al te ver weg zat, had ik de enige zichtbare vogel van dat moment zelf ook zo gevonden. Leuk om weer eens naar een korhoen te kijken. En wat een genot om dat baltsgedrag weer eens in het echt te zien! Ik heb genoten...
Op de terugweg werd vlak voor het bos een leuke ontdekking gedaan in de vorm van een drietal kruisbekken. 2 vrouwjes en een mannetje stoorden zich compleet niet aan me en waren op een paar meter afstand druk aan het foerageren; je zult zien dat je net dan je fototoestel vergeet.... Ik heb de telescoop daarom opgezet en heb een paar minuten genoten van dit fraaie schouwspel.
Na ook de eerste zwarte mees en roodborsttapuiten te hebben bijgeschreven was het tijd voor de volgende stop; het parkje van de Siberische taling in Almelo. De vorige keer heb ik me niet gefocust op mibo's (middelste bonte specht) en had ik alleen maar oog voor de taling. Dit keer was het nagenoeg omgekeerd, al was het wel de taling die ik het eerste zag, rustig rond dobberend op het plasje dit keer. De mibo werd fantastisch gezien en is waarschijnlijk m'n mooiste waarneming van deze soort ooit.
Mijn verhalen over Costa Rica volgen nog. Ik ben voornemens hier een "echt" reisverslag van te maken, ik moet alleen nog even kijken hoe ik zo'n reisverslag in z'n geheel als soort bijlage (het liefst in PDF) op m'n blog krijg. Wie ideeën heeft mag het zeggen!
Nadat ik teruggekomen ben uit Costa Rica was het eerst tijd om te acclimatiseren. Opnieuw kennis maken met het gezin enzo, je kent dat wel.
Na 2 weken full-time vogelen in wellicht het mooiste land ter wereld hoef je in Nederland opeens niet meer zo nodig. Voordat ik dus weer "buiten" was, waren de nodige vogelloze dagen dus alweer gepasseerd. Op zaterdag 13 maart "moest" ik wel. In het kader van de inventarisatie van Nederland op het voorkomen van ruigpootuilen had ik hier al ruime tijd geleden afspraken over gemaakt die ik zo 1,2,3 niet kon afzeggen.
'S ochtends had ik echter nog geen zin en wilde ik liever thuis bij de kids (die me net weer een beetje begonnen te herkennen) blijven maar 's middags werd ik door tante T (de oppas) de deur uit gewerkt. Wat nu? Hoe werkt dat vogelen in Nederland ook alweer? Je doet je verrekijker om je nek maar vervolgens vliegt er helemaal niets je kijker in. Hoe krijg je die beestjes ook alweer voor je lens?
Na een paar uur rond de Kale Duinen te hebben gelopen (dat wist ik nog wel op de automatische piloot te vinden) begon me een en ander te dagen; ik moest er m'n best voor doen.
Ja, dat was 't! Ik moest ervoor werken. Iets wat ik de tijdens mijn verblijf in Costa Rico compleet verleerd leek te zijn, moetst ik nu weer proberen op te pakken.
Met veel moeite lukte het en presteerde ik het om een groepje vinken in de kijker te krijgen. Er zat zowaar nog een fraai (voor Nederlandse maatstaven dan) gekleurd mannetje keep tussen. Langzaamaan begon ik het gevoel terug te vinden. Een groep van maar liefst 7 appelvinken, een langsjakkerende sperwer en wat overvliegende kruisbekken en ik had de smaak weer te pakken. Ik was er nu klaar voor om het bos te inspecteren op aanwezigheid van RPU's (RuigPootUilen voor de leken).
Ondanks een nieuwe partner (voor mij dan), meer wind en regen dan de vorige keer en een veel donkerder bos dan de vorige keer (al was het echt precies hetzelfde bos), lukte het ons het bekende mannetje weer te lokaliseren. Helaas werd er buiten dit bekende mannetje niet meer waargenomen.
(Een klein beetje cynisch:) Inmiddels zijn we ruim 2 weken verder en heb ik nog steeds geen nieuwe soort gescoord (nou ja, wel een nieuw zoogdier in de vorm van een das!!)... Niet eens een nieuwe soort voor Nederland zelfs. Vorige week maandag werd ik ziek en kon ik daarom dus ook niet naar de griel, laat staan de kuifkoekoek. En vooral die laatste had ik heel graag met een bezoekje willen vereren. Het zat er helaas niet in..
Wel heb ik sinds afgelopen weekend soorten als korhoen, kuifleeuwerik, Europese kanarie en middelste bonte specht op de lijst. Nadat op het laatste moment bleek dat ik oppas voor de middag had (Dasja moest 's middags werken) kon ik de plannen wijzigen en was het mogelijk om een hele dag op pad te gaan. Ik besloot vrijdag of zaterdag dat de tijd goed was voor korhoen en kon dit natuurlijk mooi combineren met soorten als hierboven genoemd.
Ondanks het verlies aan tijd (de klok werd dit weekend een uur vooruit gezet) werd de wekker vroeg gezet. Het lukte me ook nog om eruit te komen en mooi op tijd zat ik in de auto op weg naar Nijverdal. Er was weinig verkeer en het reed dus lekker door. Deze factoren bij elkaar heeft een woerd van de wilde eend echter het leven gekost. Met ca. 140 km/h tegen 0 km/h was het duidelijk wie deze battle ging winnen. Hij deed niet eens meer moeite om aan de kant te gaan.... Sneu!
Eenmaal op de plek aangekomen naast het hotel (Parkzicht ofzo..) parkeerde ik de auto en liep met scoop op de rug het bos met tjiffen en vinken in. Het was er gezellig druk met vogels; boomklevers, zanglijsters, vinken en mezen waren allen druk in de weer en hadden duidelijk het voorjaar in de bol!
Op het uitzichtpunt net buiten het bos werd even genoten van het uitzicht en konden de eerste geluiden worden opgepikt van de bolderende korhanen. Even verderop nadat ook de eerste fitis van het jaar was begroet, kwam ik op de plek waar ik ook de vorige keer met vaders succes had. Ik hoefde 'm niet zelf te zoeken want een drietal wat mij zojuist op de fiets had ingehaald, had 'm inmiddels al in de scoop en kon 'm mij zo aanwijzen. Aangezien het zicht redelijk goed was en de vogel niet al te ver weg zat, had ik de enige zichtbare vogel van dat moment zelf ook zo gevonden. Leuk om weer eens naar een korhoen te kijken. En wat een genot om dat baltsgedrag weer eens in het echt te zien! Ik heb genoten...
Op de terugweg werd vlak voor het bos een leuke ontdekking gedaan in de vorm van een drietal kruisbekken. 2 vrouwjes en een mannetje stoorden zich compleet niet aan me en waren op een paar meter afstand druk aan het foerageren; je zult zien dat je net dan je fototoestel vergeet.... Ik heb de telescoop daarom opgezet en heb een paar minuten genoten van dit fraaie schouwspel.
Na ook de eerste zwarte mees en roodborsttapuiten te hebben bijgeschreven was het tijd voor de volgende stop; het parkje van de Siberische taling in Almelo. De vorige keer heb ik me niet gefocust op mibo's (middelste bonte specht) en had ik alleen maar oog voor de taling. Dit keer was het nagenoeg omgekeerd, al was het wel de taling die ik het eerste zag, rustig rond dobberend op het plasje dit keer. De mibo werd fantastisch gezien en is waarschijnlijk m'n mooiste waarneming van deze soort ooit.
Een snelle foto was mooi meegepakt. Na deze korte waarneming was het tijd om dit toch ietwat troosteloze bosje te verlaten en door te gaan. De dagen ervoor had een witoogeend met wisselend succes zich nabij Eibergen laten zien en aangezien het redelijk op de route lag....
De vogel werd niet meteen waargenomen en ik moest het eerst doen met een aantal meerkoeten en waterhoentjes. Ook hier waren de tjiffen weer lekker actief en kon een fraaie boomklever op de plaat worden gezet.
De vogel werd niet meteen waargenomen en ik moest het eerst doen met een aantal meerkoeten en waterhoentjes. Ook hier waren de tjiffen weer lekker actief en kon een fraaie boomklever op de plaat worden gezet.
Na nog een laatste grondige check van de Noordzijde van het watervalletje viel iets me op wat nog iets later de witoog bleek te zijn. Mooi, ook weer in de pocket. Ondertussen vloog een fraaie groene specht langs en streek neer in de boom boven de witoogeend. Een fraai schouwspel bij elkaar.
NEXT!
Na veel omzwervingen in Nederland en zelfs met dank aan m'n nieuwe TomTom-variant ook in Duitsland werd een geschikt tankstation gevonden en kon de weg richting kanarie's worden vervolgd. Op gehoor werd deze altijd leuke soort redelijk snel gevonden. Ik kon er echter op zicht maar eentje definitief uit halen.
Omdat ik al veel tijd verloren had met het zoeken naar een geschikt tankstation, werd de vaart er nu een beetje meer ingezet, het begon zo langzamerhand op een Big Day te lijken. Op naar de leeuweriken! De plek werd blindelings gevonden maar al waar ik zocht; geen leeuwerik werd waargenomen. Een groepje piepers bracht me even in verwarring maar wegens het ontbreken van een kuif (jaja, en meer...) was de conclusie snel duidelijk dat ik deze niet mocht tellen. De piepers werden niet allemaal op zekerheid gedetermineerd maar een aantal waterpiepers leek evident. De eerste zwarte roodstaart verraste me achter het gebouwtje van de douane.
Vlak nadat ik de hoop op wat kuifjes min of meer had opgegeven en op een paar meter afstand van de auto was, werd zowaar nog een grote zandkleurige vogel op enige afstand ontdekt die nadat ik dichterbij was gelopen met zekerheid kon worden gedetermineerd als kuifleeuwerik. Later vloog de vogel in gezelschap van een ander het tankstation aldaar op en hoorde ik ze zingen / mormelen.
Nu stond ik in dubio. Ik was niet al te ver van de plek waar deze morgen de gisteren ontdekte bosgors was herondekt, misschien een half uurtje rijden. Dat leek een makkie maar daardoor moest ik mijn strakke plan met o.a. grauwe gors en oehoe misschien wel opgeven. Ik besloot toch richting Someren te rijden aangezien de bosgors een nieuwe soort voor me zou betekenen. Met de routeplanner als hulpje werd de plek redelijk eenvoudig gevonden. Ik was niet de enige die net aankwam en gelukkig kwam er ook net iemand van het pad vanuit de richting gors. De vogel scheen al ruim 4 uur niet meer te zijn gezien en bovendien was het ruim 40 minuten lopen naar de plek toe. Het feit dat er net een dikke bui was gevallen liet ik niet meespelen. Een Nederlands buitje zal peanuts zijn als ik die moet vergelijken met een bui zoals ik die in Costa Rica heb meegemaakt. Maar 2 x 40 minuten wandelen in combinatie met een zeer matige kans op succes, deed me zeer twijfelen. Zo heb ik waarschijnlijk wel 3 á 4 minuten staan kissebissen met mezelf; zal ik nu wel of zal ik nu niet?
Uiteindelijk besloot ik toch niet te gaan. Zonde van de tijd maar als de vogel vlak daarvoor wel zou zijn gezien, zou ik wel zijn gegaan en had ik de grauwe broers en de oehoe even op een ander plan geparkeerd. Terug de auto in en Sibbe intoetsen op de routeplanner. Wat... nog zover rijden?!?!?! Nou, toe dan maar...
Eenmaal Sibbe in zicht bleek dat er een wielerwedstrijd gaande was waardoor ik behoorlijke vertraging opliep. Ik kon echter geen kant op terwijl ik Sibbe aan de horizon zag liggen: FRUSTRATING*&^%$#@!
Uiteindelijk bereikte ik "het" plekje en stapte ik de auto uit om deze gorzen dan maar snel effe binnen te tikken. Het werkte helaas iets anders. Het bleek hier behoorlijk te waaien en tussen de frasen van geelgorzen en veldleeuweriken werd af en toe wel wat verdachts gehoord maar elke keer kon ik 'm net niet afmaken (eigenlijk leek de vogel z'n zang niet af te maken...). Ik wilde het hek niet over en via aanwezige bordjes werd me dan ook verzocht dit niet te doen. Ik was braaf en luisterde. Het heeft me echter wel de eerste (tja die bosgors was een bonus geweest) "dip of the day" op. Het was hier echter goed toeven. Lekker zonnetje op m'n bol, een prachtige omgeving en de fietsers hadden gedaan waar ze voor waren aangenomen; doorfietsen! Het was dus lekker rustig. Het enige wat ontbrak was.... inderdaad, grauwe gorzen.
Het stikte hier van de geelgorzen en ook had ik het geluk een grote groep ringmussen te zien. Boven de velden waren in totaal 3 verschillende blauwe kiekendieven te zien; 2 vrouwtjes en een mannetje. Helaas kwamen ze nooit dichtbij genoeg om een mooie actiefoto te kunnen maken.
Maar ik kwam hier voor grauwe gorzen. Ik had echter een back-up-plan! Vlakbij Gulpen (10 minuutjes rijden) was nog een plek waar de dag ervoor een groepje van 6 was waargenomen. De TomTom was behulpzaam dus binnen no-time had ik de plek gevonden. Wat op het kaartje van waarneming.nl echter op een boerderij leek op vlak terrein, bleek in werkelijkheid een druk bezocht restaurant te zijn die boven op een soort klif stond. Lastig dus...
Ik besloot een stukje om te rijden om te kijken of daar nog mogelijkheden waren maar het steile pad wat uiteindelijk werd gevonden, leverde helaas niet op wat ik had gehoopt. Ik moest het doen zonder grauwe gorzen...
De tijd begon richting avond te tikken waardoor ik besloot niet meer te proberen de oehoe ook nog te doen. De zomertijd speelde me echter parten waardoor ik langer licht had dan dat ik op dat moment dacht. Nog voor 9-en was ik weer in het Leeuwardense en kon ik nagenieten met een biertje op de bank naast vrouwlief. Het was een heerlijke dag met leuke soorten, voor herhaling vatbaar!?!? Ik zal wel moeten; oehoe, grauwe gors, kortsnavelboomkruiper en orpheusspotvogel staan nog op het verlanglijstje van dit jaar. We'll be back!
NEXT!
Na veel omzwervingen in Nederland en zelfs met dank aan m'n nieuwe TomTom-variant ook in Duitsland werd een geschikt tankstation gevonden en kon de weg richting kanarie's worden vervolgd. Op gehoor werd deze altijd leuke soort redelijk snel gevonden. Ik kon er echter op zicht maar eentje definitief uit halen.
Omdat ik al veel tijd verloren had met het zoeken naar een geschikt tankstation, werd de vaart er nu een beetje meer ingezet, het begon zo langzamerhand op een Big Day te lijken. Op naar de leeuweriken! De plek werd blindelings gevonden maar al waar ik zocht; geen leeuwerik werd waargenomen. Een groepje piepers bracht me even in verwarring maar wegens het ontbreken van een kuif (jaja, en meer...) was de conclusie snel duidelijk dat ik deze niet mocht tellen. De piepers werden niet allemaal op zekerheid gedetermineerd maar een aantal waterpiepers leek evident. De eerste zwarte roodstaart verraste me achter het gebouwtje van de douane.
Vlak nadat ik de hoop op wat kuifjes min of meer had opgegeven en op een paar meter afstand van de auto was, werd zowaar nog een grote zandkleurige vogel op enige afstand ontdekt die nadat ik dichterbij was gelopen met zekerheid kon worden gedetermineerd als kuifleeuwerik. Later vloog de vogel in gezelschap van een ander het tankstation aldaar op en hoorde ik ze zingen / mormelen.
Nu stond ik in dubio. Ik was niet al te ver van de plek waar deze morgen de gisteren ontdekte bosgors was herondekt, misschien een half uurtje rijden. Dat leek een makkie maar daardoor moest ik mijn strakke plan met o.a. grauwe gors en oehoe misschien wel opgeven. Ik besloot toch richting Someren te rijden aangezien de bosgors een nieuwe soort voor me zou betekenen. Met de routeplanner als hulpje werd de plek redelijk eenvoudig gevonden. Ik was niet de enige die net aankwam en gelukkig kwam er ook net iemand van het pad vanuit de richting gors. De vogel scheen al ruim 4 uur niet meer te zijn gezien en bovendien was het ruim 40 minuten lopen naar de plek toe. Het feit dat er net een dikke bui was gevallen liet ik niet meespelen. Een Nederlands buitje zal peanuts zijn als ik die moet vergelijken met een bui zoals ik die in Costa Rica heb meegemaakt. Maar 2 x 40 minuten wandelen in combinatie met een zeer matige kans op succes, deed me zeer twijfelen. Zo heb ik waarschijnlijk wel 3 á 4 minuten staan kissebissen met mezelf; zal ik nu wel of zal ik nu niet?
Uiteindelijk besloot ik toch niet te gaan. Zonde van de tijd maar als de vogel vlak daarvoor wel zou zijn gezien, zou ik wel zijn gegaan en had ik de grauwe broers en de oehoe even op een ander plan geparkeerd. Terug de auto in en Sibbe intoetsen op de routeplanner. Wat... nog zover rijden?!?!?! Nou, toe dan maar...
Eenmaal Sibbe in zicht bleek dat er een wielerwedstrijd gaande was waardoor ik behoorlijke vertraging opliep. Ik kon echter geen kant op terwijl ik Sibbe aan de horizon zag liggen: FRUSTRATING*&^%$#@!
Uiteindelijk bereikte ik "het" plekje en stapte ik de auto uit om deze gorzen dan maar snel effe binnen te tikken. Het werkte helaas iets anders. Het bleek hier behoorlijk te waaien en tussen de frasen van geelgorzen en veldleeuweriken werd af en toe wel wat verdachts gehoord maar elke keer kon ik 'm net niet afmaken (eigenlijk leek de vogel z'n zang niet af te maken...). Ik wilde het hek niet over en via aanwezige bordjes werd me dan ook verzocht dit niet te doen. Ik was braaf en luisterde. Het heeft me echter wel de eerste (tja die bosgors was een bonus geweest) "dip of the day" op. Het was hier echter goed toeven. Lekker zonnetje op m'n bol, een prachtige omgeving en de fietsers hadden gedaan waar ze voor waren aangenomen; doorfietsen! Het was dus lekker rustig. Het enige wat ontbrak was.... inderdaad, grauwe gorzen.
Het stikte hier van de geelgorzen en ook had ik het geluk een grote groep ringmussen te zien. Boven de velden waren in totaal 3 verschillende blauwe kiekendieven te zien; 2 vrouwtjes en een mannetje. Helaas kwamen ze nooit dichtbij genoeg om een mooie actiefoto te kunnen maken.
Maar ik kwam hier voor grauwe gorzen. Ik had echter een back-up-plan! Vlakbij Gulpen (10 minuutjes rijden) was nog een plek waar de dag ervoor een groepje van 6 was waargenomen. De TomTom was behulpzaam dus binnen no-time had ik de plek gevonden. Wat op het kaartje van waarneming.nl echter op een boerderij leek op vlak terrein, bleek in werkelijkheid een druk bezocht restaurant te zijn die boven op een soort klif stond. Lastig dus...
Ik besloot een stukje om te rijden om te kijken of daar nog mogelijkheden waren maar het steile pad wat uiteindelijk werd gevonden, leverde helaas niet op wat ik had gehoopt. Ik moest het doen zonder grauwe gorzen...
De tijd begon richting avond te tikken waardoor ik besloot niet meer te proberen de oehoe ook nog te doen. De zomertijd speelde me echter parten waardoor ik langer licht had dan dat ik op dat moment dacht. Nog voor 9-en was ik weer in het Leeuwardense en kon ik nagenieten met een biertje op de bank naast vrouwlief. Het was een heerlijke dag met leuke soorten, voor herhaling vatbaar!?!? Ik zal wel moeten; oehoe, grauwe gors, kortsnavelboomkruiper en orpheusspotvogel staan nog op het verlanglijstje van dit jaar. We'll be back!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten