Wat het weer betrof zouden we een herfstachtig weekend tegemoet kunnen gaan zien met veel wind en waarschijnlijk ook behoorlijke hoeveelheden verticaal water. Achteraf gezien viel alles nog redelijk mee (maar is dat niet met alles zo wanneer het achteraf wordt beoordeeld?).
Ruim voor 9-en werd post gevat op het dek van De Vlieland, de grote veerboot die de tocht van Harlingen naar Vlieland in ongeveer anderhalf uur volbrengt. Samen met enkele tientallen andere vogelliefhebbers werd in verhoogde staat van paraatheid de oversteek gemaakt. Onderweg werden al leuke soorten gezien; enkele Jan-van-Genten vlogen in de Waddenzee, een aantal van maar liefst 11 grote jagers konden worden opgemerkt en een zeekoet en roodkeelduiker konden dobberend in het water naast de veerboot op hun aanwezigheid worden betrapt.
Toen we eenmaal het Waddenzee-equivalent van de Bermuda Triangle achter de rug hadden, was de haven al snel in zicht en nog geen uur later waren de fietsen gehuurd, de tassen in het appartement gezet en hingen de kijkers om de nek en rustte de telescoop op de schouders en waren we onderweg naar het Strandhotel om de laatste sliert aan zeevogeltrek mee te pikken.
Helaas viel dit enigszins tegen en al binnen het uur dropen 5 half verzopen katjes af om hun geluk elders te besproeven. Aangezien de witbandkruisbekken in de regio van Klaas Douwes ten Noorden van het dorp continue in beeld leken te zijn, werd koers gezet naar het Oosten om hier (naar later bleek) een eerste poging te wagen. Velen voor ons hadden de vogel gezien maar wij hadden gegokt en verloren en we konden de vogels niet meer vinden. We waren echter niet de enigen en het leek erop dat de vogels nog wel in de buurt zouden rondhangen. ”We would come back”…
Jacob en Marchel besloten vervolgens om weer aan zee te gaan zitten (maar nu een stuk verder Westwaarts) en Hiele en Jaap zouden volgen wanneer ze een verderop te scoren bakkie leut door hun slokdarm hadden voelen lopen. Ik voelde daar eigenlijk niets voor en wilde (actief) vogelen. Vandaar dat ik besloot rond Eureka te gaan vogelen, vlakbij Klaas Douwes en strategisch gelegen. Hier werden de bosjes zoveel en zo goed mogelijk uitgekamd maar meer dan een tweetal houtsnippen, een paar kepen, wat groepjes sijzen en een paar “mixed flocks” met boomkruiper, goudhaan en verschillende (standaard)mezen werd niet gevonden.
Aan zee bleek het ondertussen toch weer wat beter te vliegen en omdat de guys ondertussen de kleine vliegenvanger al hadden weten te vinden (die vlak bij het zeetrektelpunt zat) moest ik die in m’n eentje weten terug te vinden. Overige vogelaars waren er ook niet meer en omdat ook middels “tracking” van de voetsporen het niet lukte om de exacte locatie te vinden (ik ben tenslotte geen Bosjesman!) werd uiteindelijk de hulp van Jacob en Marchel op prijs gesteld die de precieze plek aanwezen. Onmiddellijk werd het vogeltje gevonden en kon leuk worden genoten van dit zeer elegante vliegenvangertje. Zie ook de foto’s die toch behoorlijk geslaagd zijn m.i. Het diertje was absoluut niet schuw te noemen en toen we rustig in het helmgras gingen zitten, verkoos de vogel af en toe een takje als uitvalsbasis op slechts enkele meters afstand van ons. M’n 3e pas in Nederland maar m’n eerste kleine vliegenvanger voor Vlieland.
Gedrieën zetten we vervolgens koers richting Klaas Douwes voor een volgende poging de witbandkruisbekken te zien te krijgen. Daar troffen we Hiele en Jaap ook aan die de vogel(s) nog niet gezien hadden, we zouden dus geduldig moeten zijn en afwachten. Uiteindelijk lukte het ook deze tweede poging niet maar gelukkig was er morgen weer een dag!
Jacob en Jaap hadden vlak voor sluitingstijd gelukkig nog wat boodschappen kunnen doen en toen de schemer eenmaal zover was gevorderd dat we de vogels sowieso niet zouden hebben gezien al zaten ze in het boompje voor ons, besloten we richting dorp te fietsen.
De avond werd nuttig besteed; er werd lekker gegeten in een eettentje wat op aanraden van Hiele werd bezocht en de avond werd afgesloten in het inmiddels ozo bekende Tante Pé. En wat was het gezellig!! De term “nog eentje dan” werd iets te vaak geuit waardoor het een latertje werd. Desondanks stond de wekker wel weer mooi op tijd de volgende morgen maar ook daar was wel weer een slogan voor te verzinnen; “s avonds een vent…….”.
De tweede, onze echte volledige dag begon met ontbijt en oploskoffie die niet bij iedereen in de smaak viel. Omdat de wind uit de goede hoek leek te komen werd met de scoop op de schouders koers gezet naar het zeetrektelpunt ten Westen van het dorp. Tegen de wind in was het een hele toer om daar te geraken maar uiteindelijk bereikten we ons doel en vatten we post in een duinpan die nog enigszins beschutting bood tegen de wind. Hier werden enkele flinke buien getrotseerd en omdat de wind toch een iets te Noordelijk karakter had, hielden we het hier na een uurtje al voor gezien. Er vloog weinig dus had het weinig zin om hier lang te blijven hangen. Jaap en Hiele verdwenen wederom in het strandhotel voor een echte bak koffie en samen met Marchel en Jacob besloot ik om een rondje te maken via het Posthuys, Oude en nieuwe Kooi en Lange Paal. Dit werd een geslaagd fietstochtje met ondanks flinke wind en soms horizontaal water leuke vondsten zoals ijsgors, strandleeuwerik en grote gele kwikstaarten. Vooral het veldje bij Oude Kooi was onderhoudend met naast een spannende (bont gekleurde) vliegenvanger (die alleen Jacob en Marchel zagen overigens) een appelvink, wat kruisbekken en een (voor mij slechts 1 x) roepende bladkoning. Ook vlogen hier nog een paar late boerenzwaluwen en waren een paar kleine barmsijzen en beflijsters ter plaatse.
Een verderop iets te laat opgepikte ringtail (vrouwtjestype kiekendief van het merk grauwe, blauwe of steppe) konden we helaas niet afmaken maar dat er een steppekiekendief zich op het eiland bevond was duidelijk. Spannend maar net niet dus….
Het weer typeerde zich als afwisselend; soms heftige maar gelukkig korte buien die werden afgewisseld met zonnige perioden waarin het goed toeven en vogelen was.
Jacob en Marchel waren iets minder snel moe dan ik en gingen Lange Paal nog even uitkammen maar ik besloot dat het voorlopig wel even welletjes was en ging terug naar het appartement waar ik even bijkwam van alles. Hiele en Jaap waren inmiddels op camping Stortemelk en ik besloot ook langzaam die kant op te gaan. Ik trof ze uiteindelijk bij de plek van de witbandjes die er dit keer wel zaten! Ik kwam dus net op het goede moment aan want één van de vogels had zich net fraai geposteerd in een van de kale bomen die rond het plasje stonden en was fraai door een gereed staande telescoop te bewonderen. Geen nieuwe soort voor me en zelfs geen nieuwe soort voor Friesland maar wel een erg fraaie en met het zien van de vogel(s) kon weer een hapaxje (…) worden weggekruist.
Gelukkig konden Jacob en Marchel ook snel worden ingeseind en waren ze mooi op tijd om de vogels eerst te missen maar later ook fraai te zien. De soort was nieuw voor zowel Marchel als Hiele dus die waren extra opgetogen.
Later op de middag werden her en der nog leuke soorten gevonden. Op het strandje naast de veerhaven lieten enkele rosse grutto’s zich fraai bewonderen en fotograferen. Een zeer vermoeide sneeuwgors was ter plaatse in de jachthaven, een zeekoet dobberde er leuk in rond en langs het dijkje rondom de haven zat tussen de steenlopers een paarse strandloper. Een kanoet in winterkleed was erg amicaal en kwam soms té dichtbij voor het nemen van een redelijke foto. Jammer dat het licht begon af te nemen en de regen op dat moment met bakken tegelijk uit de lucht kwam vallen.
Ook dag twee eindigde ongeveer zoals dag één, een lekkere maaltijd (met een heerlijke zeebaars als hoofdgerecht…) en een afsluitend drankje in Tante Pé. Met soorten als kleine vliegenvanger, bladkoning en witbandkruisbek was het weekend nu eigenlijk al geslaagd te noemen. We zaten mooi op koers!
Zondagmorgen hadden de meeste DT-gangers wel een beetje moeite met opstaan maar het weer leek redelijk en de vogels wachtten dus we gingen al snel op pad toen het eenmaal licht geworden was. Jaap en Hiele zouden de vaat even doen en het appartementje wat opruimen aangezien Jaap al een vroege boot zou nemen en Jacob, Marchel en ondergetekende vertrokken richting de Oostpunt.
Het was hier lekker vogelen en al binnen een uur hadden we een overvliegende grote pieper te pakken. Mooie soort hoor! Ook lukte het om een paar beflijsters kortstondig in de kijker te krijgen, werden er drie grote gele kwikstaarten (in één kijkerbeeld) samen op het bospad gezien en vlogen er redelijk wat piepers en lijsterachtigen.
Een nieuwe soort voor mijn Frieslandlijst was in aantocht toen we eenmaal op camping Stortemelk rondliepen. Op de camping leek het allemaal redelijk rustig totdat we Sander Bot tegenkwamen met de melding dat er zojuist een Aziatische roodborsttapuit was gevonden op het Westelijk gedeelte van de camping. Met gezwinde spoed liepen/jogden/renden we inmiddels zonder Jaap richting West waarbij onderweg vogelaars uit alle hoeken en gaten tevoorschijn kwamen. Het beestje werd gelukkig snel teruggevonden en een paar redelijke plaatjes konden worden geschoten. Dit was mijn tweede Aziaat na de vogel van Texel vorig jaar te hebben getwitcht. De vogel van Vlieland was vorig jaar niet voor mij te doen en daarom was ik reuze blij met deze aanwinst voor de Frieslandlijst (net als Marchel en Jacob overigens voor wie de soort zelfs helemaal nieuw was). We konden ongeveer een kwartier van de vogel genieten toen ‘ie uit beeld verdween en we de terugtocht richting fietsen moesten aanvaarden omdat ook Jacob een boot eerder wilde pakken.
Het weekend werd hiermee alsmaar beter en de kersen op de slagroom waren nog niet eens op. Tijdens of net na het kopje koffie wat samen met Hiele en Marchel (in de Stern) werd genuttigd kwam de melding binnen van een door Rommert gevonden dwerggors op de Oostpunt waarbij bleek dat het beestje langdurig ter plaatse was en dat de vogel erg fotogeniek was. Hmmmm… dat biedt kansen dus! Hiele moest zijn fototoestel nog even uit het appartement halen en vervolgens was het met een lekker doortraptempo op naar Oost. Er stond een uitkijkpost op het duin in de vorm van volgens mij Hans Pohlman (waarvoor dank) waardoor de inmiddels omsingelde vogel snel terug te vinden was. Een groep van 10 á 15 (vogel)fotografen dromde om het arme beestje heen terwijl deze toch rustig ogend aan het foerageren was. Ook ik kon een paar leuke plaatjes schieten maar zoals her en der werd opgemerkt, was de manier waarop alles verliep nou niet bepaald “Koken-proof” (term voor insiders)!
Met deze dwerggors (en zeker ook de foto’s) was het weekend natuurlijk helemaal compleet. Een nieuwe soort voor Friesland (Aziatische roodborsttapuit), diverse nieuwe Vlieland-soorten en een aantal fraaie foto’s van leuke soorten (waaronder 2 indiensoorten) waren de score: Topweekend!
Ja, hier ga ik niet doorheen!! Is dat een valstrik ofzo??
1 opmerking:
Hoi Vincent,
Dat klinkt allemaal wel heel relaxed...ik heb samen met Durk nogal een tijdje moeten wachten op de witbandjes en ook de az.robotap en dwerggors konden wij pas na een paar keer heen en weer fietsen (lees: crossen en daardoor een bijna-dood-ervaring ;-) ) inkoppen. Volgende keer blijf ik geloof ik maar een beetje bij jou (jullie) in de buurt...is veel beter voor mijn gezondheid! ;-)
Groeten,
Rudy
Een reactie posten