Op donderdag 13 oktober kwam er een melding van een blonte tapuit. Dit is een niet bestaande soort maar de term wordt gebruikt om aan te geven dat het óf een bonte óf een blonde tapuit is; beide waanzinnig gave soorten en op een Westelijke blonde tapuit in de Eemshaven tig jaren terug na, ook nog nieuw voor me, in ieder geval voor Friesland!
Gelukkig waren enkele kundige vogelaars op het eiland aanwezig waardoor de vogel snel gecheckt kon worden en waarna Edwin de Weerd de vogel als zekere bonte tapuit kon doorpiepen.
Ahum… een nieuwe soort voor me dus, eentje die ik zelfs in Israël niet ben tegengekomen.
Op zo’n moment gaan de radertjes draaien; wat te doen, wat zijn de mogelijkheden, wie of wat kan en wil mee, is het nog te doen met de boot, etc… Vrouwlief was voor de verandering eens thuis op de donderdag(avond) maar het bleek dat de boot van 13:30 uur reeds was uitgevaren en dat de volgende boot pas aan het einde van de middag cq. begin van de avond zou gaan. Dit betekende een laat vertrek en dus ook een late aankomst vlak voor zonsondergang. Zou de vogel er dan nog wel zitten? Hoe laat gingen er nog boten terug? Een kwartier na aankomstde laatste al? Aha, dat was dus niet te doen …. Wat nu? Een belletje met Edwin de Weerd bracht gelukkig uitkomst. Hij meldde dat de vogel redelijk plaatstrouw was en dat er bovendien bij hen in het huisje nog wel plek was voor een logé. Dat zijn natuurlijk goede berichten. Ik antwoordde dat ik dat erg op prijs zou kunnen gaan stellen en zou hem wel laten weten of ik de overtocht aan zou durven of niet. Ik besloot gaandeweg de middag om te gaan. No guts no glory!
Met een korte tussenstop langs huis waar ik een oude fiets oppikte en in de kofferbak deponeerde om een minimum aan tijd op het eiland zelf kwijt te zijn, reed ik richting veerboot alwaar ik net op tijd aankwam en zo de boot op kon fietsen waarna deze bijna meteen het ruime sop verkoos.
Enigszins gespannen werd de overtocht ondergaan (oké even eerlijk; enigszins gespannen a.u.b. vervangen door behoorlijk gespannen). Een sms werd naar Edwin gestuurd met het verzoek om bij de vogel te posten zodat ik die niet hoefde te gaan zoeken in het alsmaar afnemende daglicht. Dichter en dichterbij kwamen we en ik spoorde de schipper nog wat verder aan om haast te maken. Via de 1e stuurman had ik inmiddels geregeld dat ik als eerste van de boot mocht, nog voor de karretjes en auto’s waardoor nog meer tijdwinst kon worden genoten.
Vlak voor aankomst in de veerhaven zag ik bij de bewuste plek alwaar de bonte tapuit zich zou moeten ophouden een groepje vogelaars, het vertrouwen nam toe. De 5% kans die ik eerst in gedachten had schroefde ik wat omhoog omdat het ook nog steeds redelijk licht was. Dit zou best nog eens kunnen gaan lukken..
Met een snelheid waar zelfs Cadel Evans van zou opkijken, sprintte ik de boot af, langs de bussen en over de veerdijk richting waddendijk, op naar de postende vogelaars. Zouden ze ‘m in de scoop hebben én houden? Een sprint van enkele minuten deed mijn hartslag stijgen en de verzuring begon al snel voelbaar te worden. Deze fiets was niet bedoeld voor het echte sprinterswerk!
Ik bereikte het groepje ondanks dat gelukkig al snel en kon aanschuiven achter een voor mij gereed staande telescoop…. Daar zat ‘ie dan, mijn eerste bonte tapuit; lifer, nieuw voor Nederland en dus ook nieuw voor Friesland; wat een geslaagde twitch en wat een ontlading. Ik liet me achterover in het gras vallen en kon even bijkomen waarna ik de vogel toch graag nog even wilde zien. Mijn hart deed het inmiddels wat rustiger aan en ik kon een paar minuten lang genieten van deze beauty. De vogel was inderdaad redelijk plaatstrouw en vloog soms kleine stukjes tussen prikkeldraad en paaltjes en was elke keer makkelijk terug te vinden. Tot het moment dat het te donker was om de vogel nog te ontwaren, bleven we met een man of 10 op de dijk met een biertje in de hand om te vieren dat ik de vogel nog kon twitchen. Iedereen ook middels dit medium… bedankt!
Daarna was het tijd om te gaan eten, uit te rusten en bij te praten. De koks in ons midden hadden een geweldige pasta klaargemaakt die in een sterrenrestaurant niet zou misstaan. Heerlijk! Met een voldaan gevoel werd er nog een heerlijk biertje geopend (volgens mij zelfs nog eentje daarna ook) en werden de foto’s van o.a. Edwin en Martijn Bunskoek bewonderd. De vogel had zich eerder op de dag blijkbaar fantastisch laten zien want de platen waren geweldig.
De dag liep ten einde, de vaat was gedaan en de koffie was op en het was tijd om mijn logeerbed op te zoeken; een heerlijk stapelbed wachtte.
’s Ochtends lukte het niet om de eerste boot te halen zodat ik kantoor belde om te melden dat ik een halve dag vrij zou moeten nemen om vervolgens de tweede boot van 10:30 uur te pakken waarna ik toch weer mooi op tijd voor de middagdienst aanwezig zou kunnen zijn. De rest van de ochtend werd gebruikt om de vogel terug te vinden zodat ook andere vogelaars nog een kans hadden om de vogel te twitchen (o.a. Hiele en ook Folkert Jan Hoogstra werden gezien). De vogel bleek gevlogen want was niet meer terug te vinden; een beetje blocker dus voor me voor Friesland en zeker inzake deze bewuste vogel.
Het was kortom een zeer geslaagde twitch en dito actie om de oversteek te maken en de complimentjes hierover kon ik mooi in mijn zak steken. Volgende keer weer!!
De herfstvakantie was inmiddels aangebroken en deze lang niet meer genoten vakantie werd benut om a) te vogelen en b) te klussen. Maandagochtend begon ik in ieder geval met een rondje Kornwerderzand. Het was leuk en onderhoudend maar niet al te spannend. Een (kleine) barmsijs vloog over, een paar zwartkoppen zaten in de bosjes maar meer ook niet. Hoogtepunt was een fraai winterkleed paarse strandloper die zich aan de buitenkant van de waddendijk ophield en die leuk fotografeerbaar was.
De dinsdag, woensdag en donderdag werden gebruikt om te klussen maar woensdagmiddag zou ook ik een poging wagen om de dag ervoor ontdekte blauwstaart op (wederom) Schiermonnikoog te twitchen. Samen met André Sikkema en Martin Olthoff werd de oversteek gemaakt maar uiteindelijk heb ik de vogel niet met zekerheid gezien. Ik heb de vogel dan ook als onzeker op www.waarneming.nl ingevoerd. Martin zou de vogel beter hebben gezien waardoor hij de enige was die de vogel die middag nog kon bijschrijven. Ik wilde de vogel echter niet stringen!
Bijvangsten die dag waren er in de vorm van een grote jager in de Waddenzee, 1 of mogelijk 2 houtsnippen tijdens het zoeken naar de blauwstaart en 8 overvliegende kleine zillies nabij de haven. Met een gevoel van jammer maar helaas, een hapaxje achterlatend, verlieten we het eiland met de laatste boot. Die komt wel weer…..
Vrijdag 21 oktober was het wederom de beurt aan Schiermonnikoog voor een bezoek. Samen met vaders zou een lang geleden gemaakte afspraak om samen weer eens te gaan vogelen worden ingelost. Uiteindelijk heb ik de eerste boot gepakt (06:30 uur) en vaders de boot erna (09:30 uur). De eerste uren werden gebruikt voor een herkansing voor de blauwstaart maar ook deze zoektocht liep op niets uit. Hoogtepunten waren er in de vorm van een jagende blauwe kiekendief, een opvliegende watersnip, een overvliegende ijsgors en een vanuit de bosjes tsjakkende beflijster. Toen was het tijd om vaders op te halen bij de boot en om fietsen te huren (de verhuur-jongens bij de veerboot zijn er nog niet wanneer de eerste boot aankomt namelijk, vandaar dat 2x een bus moest worden genomen). We begonnen ons vogelavontuur bij de Westerplas alwaar buiten een teveel aan mensen leuke groepen slobeend, pijlstaart en in mindere mate krakeend, tafeleend en smient konden worden bewonderd. Het was mij echter wat te druk (met mensen wel te verstaan).
In de westelijke zeereep werd niet veel gevonden en ook op het groene strand viel het wat tegen. Een heen en weer zwenkende en jagende blauwe kiekendief en een groep puttertjes, verder kwamen we eigenlijk niet.
In de middag toen we de Kobbeduinen hadden bereikt, ging het weer beter met een klapekster en een fraaie show van een aantal ruigpootbuizerds die soms leuk overkwamen. Er werden veel lijsters waargenomen waaronder ook een beflijster en een paar kepen lieten zich ook leuk zien (vaders favoriet samen met de kneu). Het was hier leuk vogelen derhalve. Een late lepelaar vloog over de kwelder en wat in winterkleed verkerende zwarte ruiters konden worden opgemerkt in de slenken die het eiland aan de Wadkant openrijten.
Op de terugweg richting het Westen werden her en der enkele tapuiten ontdekt, een paar oeverpiepers konden ook worden opgemerkt en in het zandgat achter de jachthaven konden we met wat volharding toch eindelijk (al was het slechts) één strandleeuwerik ontdekken. Dit was wel een fraai adult mannetje waardoor de kleuren goed tot hun recht konden komen. Hier vlogen ook een aantal rietgorzen en een groep kneutjes rond die af en toe aan de waterkant in het zandgat kwamen drinken en zich dan ook via de telescoop leuk lieten zien.
De leeuwerik was ons laatste wapenfeit, de boot was alweer in aantocht waardoor wij richting veerhaven reden en vervolgens een welverdiende kop koffie uit de machine lieten druppelen. Op de boot werd ons dagje vogelen afgesloten met een kop snert, een broodje kroket en een heerlijke bal gehakt die onder begeleiding van een lekker koud biertje behoorlijk goed smaakten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten