Afgelopen woensdag werd nabij Westkapelle een vrij zekere marmereend door Pim Wolf ondekt. Deze soort heb ik helaas bij al mijn Spanje-reizen (niet dat dat er tientallen zijn, maar toch)moeten missen en daarom stond deze mooie eend hoog op het verlanglijstje; het was alleen niet bepaald om de hoek. Helaas was ik niet in de gelegenheid om die kant op te gaan, ook donderdag niet.
Ik had me daarom voorgenomen om vrijdagmiddag vrij te nemen om die kant op te gaan. Ik zou op de eerste piep wachten vrijdagmorgen en zou dan richting het zuiden afreizen. De piep bleef echter uit. Angstvallig hield ik de berichten in de gaten maar al wat er kwam; geen piep!
Om een uurtje of half drie kwam de verlossende piep dan toch; geen positieve echter. Er zou zijn gezocht maar de vogel was nog niet teruggevonden. Oh nee toch!
Om 3 uur even gekeken, om half 4 voor de zekerheid nog maar een keer maar de hoop begon weg te zinken... Om iets over 5-en pakte ik mijn spulletjes (ik had een kantoordag) op en reed naar huis. Thuis aangekomen was vrouwlief druk bezig om het avondeten klaar te maken en de kinderen waren druk met druk-zijn.
'S avonds zouden we ouderwets dia's kijken op een geleend projectiescherm en we zouden een logé krijgen. Een lekker gezinsavondje was gepland. De chips waren in huis, een stuk paling en lekkere salade was gekocht; alles was in gereedheid voor een gezellige avond.
Voor alle zekerheid zette ik rond 17:45 uur toch nog maar even de laptop aan en.... krijg nou wat; het beest zat er nog gewoon maar was niet eerder gemeld!! Wat nu?
De adrenaline spoot inmiddels door mijn lijf en ik kon de moed opbrengen om eens bij de vrouw des huizes te informeren naar eventuele mogelijkheden. Ze kent me zo langzamerhand gelukkig wel een beetje en zei dat ik snel moest gaan. Om 17:50 uur zat ik in de auto met een flesje water en... ja, verder niks eigenlijk.
Bij Lelystad moest ik even tanken maar door de stress en de adrenaline pakte ik per ongeluk de vrachtwagen-pomp. Wat vreemd; dat ding paste niet in mijn tank. Ik wilde weer weg, snel, snel.. Waarom moest mij dit nu weer overkomen. Wat was er met die pomp aan de hand? Of was mijn auto weer stuk... :-(?
Provisorisch wist ik de tank met behulp van een viltstift die in de auto lag toch nog vol te krijgen en sociaal als ik ben wilde ik de vrouw die achter me stond te wachten, waarschuwen dat die verdraaide tankinstallatie waarschijnlijk onderwerp van vandalisme ofzo was geworden. Heel kalmpjes vertelde de vrouw me dat het niet zo verwonderlijk was dat het tanken niet zo vlotjes was verlopen; ik stond met een pomp voor vrachtwagens in mijn handen....... Waarom zetten die flapdrollen dat er gewoon niet even bij (of stond het er misschien wel bij maar heb ik het niet gezien?).
Nou ja, een ruime 20 minuten later was ik weer onderweg. De verdere reis verliep gelukkig zonder verdere grote obstakels en tegen 8-en was ik vlakbij Breda. Het was redelijk droog maar door de donkere wolken her en der leek het wel haast bijna donker te worden. Ik moest opschieten. Het laatste stuk in Zeeland verliep zeer voorspoedig; er was weinig verkeer en de cruisecontrol stond erop met een snelheid dicht tegen de 160 km/u, dat schoot tenminste op.
Het laatste stuk was zenuwslopend. Vanaf Vlissingen houdt de snelweg op en moet men verder rijden over een provinciale weg. Trage weggebruikers werder op dit stuk heel netjes "weggewenst". Via een telefoontje met het thuisfront werd de laatste up-to-date info opgehaald die echter niet veel verschilde met de info die beschikbaar was ten tijde van mijn vertrek uit Leeuwarden.
Eindelijk was ik Westkapelle voorbij en begon het zoeken. De Hogeweg was snel gevonden en dus was het credo; "de auto uit, de verrekijker om en scannen"!
O.k, maar eerst maar even een stressplasje kwijtraken... Daarna ging de verrekijker omhoog en begon het afzoeken van de, op het eerste oog, overzichtelijke plasjes. Op het eerste plasje niks, aan de overkant ook niets en nergens een andere vogelaar te bekennen die iets interessants in beeld zou kunnen hebben. Verder zoeken dus maar.
Na een tijdje zoeken zonder resultaat stapte ik de auto weer in en reed een stukje om naar de weg achter het meestbelovende plasje. Er werd een mooi klein parkeerhaventje gevonden waar de auto goed was neer te zetten. Deur open, verrekijker weer voor de ogen en scannen. Het zat allemaal redelijk dichtbij maar sommige vogels waren lastig te bekijken. Verder scannen daarom met de telescoop. In het linkerhoekje begonnen en rustig scannen was het devies. Grauwe ganzen, wilde eenden, kemphaden, tureluurs, grutto's en een aantal overvliegende grote sterns en visdieven, meer kon ik er vooralsnog niet uithalen.
Rustig blijven, gewoon scannen! En ja hoor, ongeveer halverwege de plas op middellange afstand zwom een eend die geen wilde eend was. Hij/zij (waarschijnlijk een zij) draaide zich half om zodat ik de vogel mooi en profil kon bekijken; YES, het was 'm!! Wow, ongelooflijk (een vreugdedansje tot gevolg hebbende..) Ik zat gewoon naar een marmereend te kijken. Echt fantastisch. Er was echter niemand in de buurt om de vreugde mee te delen. Ik maakte snel een paar bewijsplaatjes (die ook wel weer zullen volgen) en volgde verder het wel en wee van de vogel. De zon begon zo langzamerhand verder en verder te zakken en het licht was niet super meer; maar ik zat wel mooi naar een van de zeldzaamste eenden in Europa te kijken.
Even later kreeg ik toch nog bezoek van een Hagenaar/Hagenees die al even aan het zoeken was maar de vogel niet had kunnen vinden. "Hier ook niets?", vroeg hij. "Jazeker wel", zei ik; "het beest heb ik nu in beeld!" Hij sprong de auto uit en keek even snel door mijn scoop om de vogel in ieder geval maar "te hebben". Hij was, net als ik toen ik 'm net ontdekte, erg blij en opgelucht. Niet onbegrijpelijk natuurlijk.
Even later zwom de marmereend een heel stuk achter een vrouwtje kuifeend aan en nog later verdween de vogel achter een rietkraag. Samen met de zeer opgeluchte man uit Den Haag besloten we nog even te proberen om de vogel terug te vinden vanuit de uitkijkheuvel even verder. Het mocht helaas niet baten. Ook weer een stukje verderop lukte het niet om de vogel weer in het vizier te krijgen. Jammer maar het begon donkerder en donkerder te worden en we hadden beide de vogel goed in beeld gehad.
Na elkaar gedag te hebben gezegd, moest het er toch van komen; ik moest ook weer terug naar huis. Weer ruim 3 uur in de auto. Wat kan zo'n terugreis verschillen van de heenreis!
Om 01:30 uur was ik thuis en met een biertje (eindelijk!!) werd gevierd dat ik er vanavond wel een erg mooie soort bij had gekregen. Nu maar hopen dat de CDNA-commissie daar net zo over denkt!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten