Maar terug naar de schaamsoort. Inderdaad is mijn nummer 1 schaamsoort weggewerkt, ik kan nu weer een nieuwe verzinnen of uit de lijstjes destilleren (Edit; denk dat ik er al snel een paar heb; poelsnip, vorkstaartplevier). Een schaamsoort is een vogelsoort die je eigenlijk als beetje fanatieke vogelaar al lang gezien zou moeten hebben. Je schaamt je er dus een beetje voor dat deze soort niet al lang op jouw lijstje prijkt. Toen ik net begon met vogelen was de zeearend mijn nummer 1 schaamsoort, een smet op de lijst, een luis in de pels die vogelaarstrots heet welke ik bovendien met vogelaar-goeroe nummer 1 Nico de Haan deelde. Inmiddels is dit smetje voor beiden gelukkig verleden tijd.
Wat in de periode daarna mijn schaamsoort is geweest weet ik eigenlijk niet mee zo goed, zo erg was ik er nou dus ook weer niet mee bezig. De raaf voor Friesland is het in ieder geval lang geweest maar ook die is vorig jaar eindelijk maar toch ook gewoon in de boeken gegaan.
Mijn nummer één schaamsoort van de afgelopen jaren was de klein waterhoen! Een kleine ralachtige met familie als waterhoen, waterral en kleinst waterhoen. Het lijkt voor de leek misschien allemaal op elkaar (zeker ook in de naam) maar toch zijn ze relatief eenvoudig uit elkaar te houden (vergelijk dat maar eens met bijvoorbeeld de familie van de flycatchers of treecreepers in Costa Rica, waarover later meer..).
In 2007 werd een roepend mannetje gehoord in Flevoland, nabij Harderboek of Harderwijk meen ik. Mijn eerste bezoek daar in de nacht van 18 op 19 mei leverde niks op terwijl de herkansing op 20 mei wel succesvol leek. Inderdaad leek, want de waarneming is naderhand door de CDNA afgekeurd omdat niet bewezen was dat andere soorten waren uitgesloten. Er werd alleen de eerste dag een zichtwaarneming gedaan, de overige dagen zat er ook een waterral die verdachte geluiden produceerde die volgens de kenners nauwelijks van klein waterhoen waren te onderscheiden.
Die ging dus niet door en nu, ruim 4 jaar later was daar eindelijk een goede herkansingsmogelijkheid. Deze werd met beide handen aangegrepen.
De vogel werd via www.waarneming.nl en via www.dutchbirdalerts.nl gemeld en er waren foto’s die overduidelijk waren. Het beestje was ter plekke in de Lepelaarplassen nabij Almere en het leek erop dat de vogel er de dagen erna ook nog wel zou zitten. Ik wilde echter in tegenstelling tot anderen (...) geen risico nemen en besloot al vrij snel dat ik zondagochtend vroeg (op de dag dat ik mijn verjaardag zou vieren nota bene) als een van de eerste ter plekke wilde zijn om ‘m te zien te krijgen. Op deze manier kon ik mezelf het leukste verjaardagscadeau wensen!
Ik kreeg geen medestanders mee (wat ongetwijfeld ook te maken had met het tijdstip van vertrek zo rond 5:00 uur) dus in het schemer reed ik alleen over de verlaten Oostvaardersdijk richting Almere. Door geklungel en achterhaalde kaartjes op Internet liep ik een aanzienlijke vertraging op maar kwam toch nog als nummer 5 of 6 in de hut aan, een wandeling van 2 á 3 kilometer in verhoogd tempo in de benen.
Er stond gelukkig weer een scoop klaar om meteen een blik te kunnen werpen en ja hoor, daar zat ‘ie dan, mijn eerste zekere klein waterhoen, een Lifer!!
Gek genoeg heb ik deze soort in het buitenland altijd vakkundig weten te mijden. Lesbos, Hongarije, Turkije en Israël zouden "goed kunnen zijn" voor de de soort, ik ben er geweest maar heb ze daar niet gezien (al was ik met een zeer korte waarnemingsduur op Lesbos dichtbij, ik kon de determinatie echter niet dichttimmeren).
Vervolgens was de druk natuurlijk van de ketel en kon rustig(er) worden geademd, nog wat napuffend van de fikse wandeling. Ik zette mijn eigen telescoop op die ik dit keer wel had meegenomen en kon vervolgens af en toe heerlijk genieten van dit kleine rietvogeltje, een juveniele vogel. Het werd steeds lichter maar de meeste fotografen hadden nog aanzienlijk veel moeite met het “platen” van de vogel. Ik wist de volgende foto’s nog te nemen, mijn beste tot nu toe…;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten