en dan toch nog...

Inderdaad, en dan toch nog! In mijn vorige bijdrage op dit blog maakte ik al melding van het feit dat ik toch wel graag een kleine burgemeester zou willen zien in de Top of Holland. Her en der werden de beesten gezien en op de Faroer eilanden werden bosjes van de ondersoort Kumliens meeuw gezien, een soort die België inmiddels ook op de jaarlijst heeft staan maar waar wij helaas tot op heden nog steeds voor achter het net vissen. Den oever had een goed uitziend beest maar viel ten slotte toch door de mand. De larofielen (in vriendelijke termen meeuwenliefhebbers of experts) hadden het er maar druk mee. Dat deze influx aan Kumliens meeuwen wel zorgde voor een beter oplettend vogelend publiek en ongetwijfeld ook de oorzaak was voor het feit dat meer en meer vogelaars zich in de kuststreken bevonden voor het geval dat…

Voor zaterdag 14 januari had ik hetzelfde bedacht en Ameland leek me de perfecte locatie voor een zoektocht naar burries (zoals burgemeesters in de volksmond (van vogelaars) genoemd worden). Ik kreeg weinig mensen mee maar Durk en Janneke toonden geloof en gedrieën waagden we de oversteek. Eenmaal aan het strand van de Noordzee bleek dat er veel vogels vlogen en binnen een half uur was de eerste alk binnen; het beestje stond op punt van aanspoelen en leek wat verdoofd (of uitgehongerd) rond te dobberen en zag er uit als speelbal voor de golven. Enigszins met een dubbel gevoel kon ik op deze manier wel foto’s van een alk maken zoals je dat normaliter bij lange na niet zal kunnen doen van een dergelijke soort.









Ook een groepje drieteenstrandlopers liet zich leuk bewonderen maar omdat het enigszins sombere weer het niet toe liet, waren er geen fantastische foto’s te maken. Maar ook zonder leuke foto’s blijven het beestjes die het aanschouwen meer dan waard zijn. Wat een heerlijke dribbelaars zijn het toch!



We hadden besloten een flink stuk over het Noordzeestrand te gaan lopen om zodoende een kans te maken om zoveel mogelijk pleisterende groepen meeuwen te checken. Over zee vlogen werkelijk duizenden stormmeeuwen aangevuld met enkele drieteenmeeuwen (maar lang niet in de aantallen zoals de dag ervoor met wel 1000-den exemplaren), grote mantelmeeuwen en een aantal kokmeeuwen en dwergmeeuwtjes. Op het strand werd een dode Noordse stormvogel bevonden en de blikken zoals die af en toe over zee werden geworpen leverden een aantal zwarte zee-eenden en wat duikers op, vooral roodkeelduikers. De rest waren duikers spec. (niet exact te bepalen dus….).

Af en toe werd gezellig gekeuveld tussen het kijken naar vogels door en tussen de middag werd de interne vogelaar verwarmd middels een kop koffie of een kom hete snert. De dag leverde geen spectaculaire gevallen meer op, er werden geen burries gevonden en tegen het einde van de middag zat er niks anders op dan met lege handen de terugreis te aanvaarden. Aan boord van de veerboot werd gezellig nagepraat onder het genot van een lekker biertje en een salmiaklolly van Janneke. Het was gezellig, volgende keer beter!

De dag erna werd nogmaals een poging voor een (kleine) burrie ondernomen. Op zaterdag was het o.a. Martijn Bot gelukt om minimaal 1 maar waarschijnlijk 2 kleine burries te zien langs de Friese waddenkust tussen Lauwersoog en Holwerd. Er werd ook aan de ondersoort Kumliens meeuw gedacht. Samen met de gebroeders Dijkstra was het dus tijd om de kwelders van Wierum en Ternaard eens nader te inspecteren. Ook dit bleek een gezellig tripje maar het doel om een burrie te scoren werd niet bereikt. We kwamen niet verder dan een Nelsons meeuw; een kruising tussen een zilvermeeuw en een grote burgemeester. Dit beest was aanwezig in de haven van Lauwersoog. Op de kwelders was het aardig vogelen met overvliegende ijsgorzen, strandleeuweriken en een stel barmsijsjes. Ook werd hier een heuse verzameling aan dode beesten aangetroffen; iets wat we minder konden waarderen; zeekoet, alk, eidereend en zelfs een juveniele papegaaiduiker werden gevonden.
Nieuw voor de jaarlijst waren soorten als goudplevier (in 2 grote groepen in de Bantpolder), witbuikrotgans (op de dijk voor Moddergat), dodaars in een klein plasje en een fraaie adulte sperwer zat op de uitkijk in een kaal boompje.

’s Middag werd met het gezin nog even gezellig gewandeld in het bos van Ypey nabij Tytjerk maar meer dan wat roepende staartmezen en een overvliegende ooievaar leverde dit niet op. Op een niet nader te noemen locatie in Leeuwarden werd een drietal roestende ransuilen gevonden; zo, die staan ook maar weer mooi op de lijst!

De trip naar Costa Rica komt aardig rap in het vizier en die kleine burrie was er nog steeds niet, wel een beetje wrang in zo’n goed burrie-jaar! Zaterdagmiddag de
21e januari werd nog een poging ondernomen in een Leeuwardens park maar ook dit bleek niet succesvol. De “redding” kwam echter uit Drachten en wel van de persoon van de Leeuwarder (en tevens larofiel) Rudy Offereins. Waar de VoH winnares Iris al niet goed voor bleek te zijn (de vogel werd ontdekt tijdens de huldiging van Iris in Drachten zo heb ik uit betrouwbare bron vernomen). Iris en Rudy worden hierbij bedankt! Helaas werd de vogel zaterdagmiddag niet meer gepiept waardoor er die zaterdag al een poging kon worden ondernomen. Het moest dus zondag gebeuren maar dan moest het weer dat wel toelaten en moest de vogel wel besluiten nog even in de buurt rond te blijven hangen en zeker ook z’n gezicht even te laten zien rond de vijver van het zwembad. Ik besloot er ’s ochtends heen te gaan maar stond er dit keer niet voor dag en dauw. Met wat moeite werd de exacte plek gevonden (eerst tweemaal van de andere kant benaderd waarbij dé plek wel kon worden gezien maar niet kon worden genaderd. Er werden van afstand stilstaande en geparkeerde auto’s gezien en zowel in het water als op het gras tussen de auto’s en het water waren meeuwen te zien; het adrenalinegehalte nam derhalve wat toe….. Uiteindelijk lukte het om de juiste plek te bereiken en snel zag ik de auto van Sietse staan. De raampjes werden omlaag gedraaid (al dan niet automatisch) en aangezien Sietse natuurlijk wel door had waarom ik naast hem stond, kon hij me meteen vertellen dat ik de vogel op een kleine 10 minuten na gemist had. Een slecht en tegelijkertijd goed teken; de vogel was er nog maar nu "even uit beeld"; het wachten begon….In de regen tijdens het wachten werden de meegenomen oude broodresten verder verkruimeld en af en toe werd er een handvol naar buiten gegooid om de aanwezige meeuwen te lokken die op hun beurt weer andere meeuwen zouden kunnen lokken met hun geschreeuw en gefladder. Het mocht echter niet baten.

Een ongetwijfeld hier al langere tijd verblijvende zwaangans (of is het een Chinese knobbelgans?) wist me snel te vinden en al snel was mijn deur geblokkeerd door dit monster. Met het raam open kon hij bijna met z’n snavel tot mijn zak met brood komen en dit gevaar moest dus geëlimineerd worden. De eenvoudigste oplossing was het (gedeeltelijk) dichtdoen van het raam en omdat het regende was dat geen gekke oplossing….



Ondertussen bleef elk spoor van een kleine burgemeester uit. Zilvermeeuwen, kokmeeuwen en stormmeeuwen waren er wel maar burries ho maar. Na her en der een praatje (met o.a. Marchel, Sietse en Jan) gemaakte te hebben besloot ik huiswaarts te keren omdat er nog meer op het programma stond. Ik besloot om ’s middag met de boys (mijn beide zoons) terug te keren.
Zo gezegd, zo gedaan en een paar uur later waren we weer op weg naar Drachten. Dit keer kon ik de exacte plek natuurlijk heel wat beter vinden maar ook dit keer was het resultaat niet hetgeen wat gehoopt was; er zat geen kleine burgemeester! De samenstelling van de aanwezige vogelaars was gewijzigd en de mensen die er die ochtend waren, waren allemaal verdwenen en ingewisseld voor andere Noordelijke vogelaars. Ik kon in ieder geval in de geparkeerde auto’s met inzittenden (het regende nog steeds of alweer) ontdekker Rudy gewaar worden. Na enkele minuten werd ik door Rudy himself geattendeerd op blijkbaar iets interessants want aan zijn bewegingen te zien moest hij iets in het vizier hebben wat de aandacht blijkbaar nodig had. De kleine burrie had arrived!! Vlak naast de fontein was ‘ie er opeens en zat ‘ie rustig op het water en was zich aan het poetsen. Zo zit ‘ie er op het ene moment niet en op het andere moment zonder het in de gaten te hebben, opeens wel! Ik besloot een klein stukje naar voren te rijden om een beter uitzicht te hebben en dichterbij de vogel te komen om betere foto’s te kunnen maken en aangezien ik de eerste was die dit besloot te doen, stond ik op de beste plek (maar weliswaar nog steeds in de regen) om dit fraaie 3eKJ exemplaar op de gevoelige plaat vast te leggen. Mijn eerste kleine burgemeester in 2012, mijn eerste in de ToH en mijn eerste in Friesland bovendien.







Ik besloot de vogel te piepen via het DB Alert systeem zodat ook andere gegadigden hiervan konden meeprofiteren (maar aangezien nog steeds niet iedereen alerts heeft ingesteld het nog geen volledig bereik heeft helaas). Daarna belde ik Marchel met de mededeling dat ‘ie er nu wél zat! Hij (Marchel dus….) bleek inmiddels samen met Jacob alweer op weg te zijn maar kwam uiteindelijk te laat om de vogel in de vijver te zien. Het lukte hen overigens later met hulp van David en Rommert om de vogel op het industrieterrein de Haven terug te vinden. De vogel was zo’n 10 minuten ter plaatse en besloot toen alweer te vertrekken waardoor meerdere mensen te laat kwamen. Ook ik besloot te vertrekken omdat beide boys op de achterbank inmiddels ook wel weer verder wilden, ik dochterlief en vrouwlief weer op moest halen en er nog tal van andere activiteiten gepland stonden. Bovendien regende het nog steeds en omdat de vogel hoog was weggevlogen verwachte ik ‘m niet op korte termijn terug. Het was derhalve een kort maar krachtig kennismaken met mijn eerste Friese kleine burgemeester. Een erg aangename kennismaking!