Langeafstandstwitch van de Deense ivoormeeuw

Al enkele dagen sluimerde het idee om een van de verdwaalde ivoormeeuwen in NW Europa te twitchen. Her en der werd het balletje opgegooid en ondertussen werden de berichten in de gaten gehouden. Sommigen namen me niet helemaal serieus (and can you blame them?) terwijl anderen de soort (alleen) in Nederland zouden willen zien. Weer anderen twijfelden. De eerstejaars vogel van Jutland, Denemarken had de beste papieren om met een bezoek te vereren en na een zware afvalrace waren Jaap Westra, Hiele Lootsma en ondergetekende overgebleven om de taak tot uitvoering te brengen. De kerstdagen werden feestelijk doorgebracht waarbij af en toe enige afzondering plaats vond om de diverse sites te raadplegen. Er was storm op komst op de geplande dag, vrijdag 27 december. Wat nu? De plannen werden noodgedwongen aangepast en helaas moest Hiele afhaken.Jaap en ik, die samen ook de sperweruil in Gristede hadden getwitcht (voordat het Zwolle-beest er zat) bleven over.

Het plan was nu zo dat we om 01:00 uur 's nachts zouden vertrekken uit Friesland om zodoende bij zonsopkomst ter plaatse te kunnen zijn wanneer de wind het minst hard zou waaien (windkracht 5/6 i.p.v. 10 enkele uren later). Het was ongeveer 8 uur rijden. Appeltje eitje dus......
Ruim op tijd stond ik in Goutum (vlak onder Leeuwarden) letterlijk op de stoep om Jaap op te pikken. Een paar minuten later waren we op weg en met slechts één tank, - en plasstop schoten we aardig op. Ondanks dat de TomTom van Jaap niet helemaal meewerkte en wat was blijven hangen in het verleden, verloren we nagenoeg geen tijd hiermee. Eenmaal in Denemarken werd het wonderlijk genoeg maar heel langzaam echt licht; het was overigens een prachtige zonsopkomst!
De foto is van Jaap Westra (door het autoraampje heen). Tijd om te stoppen namen we niet.....

Na een uurtje of 7 te hebben gereden begon de vermoeidheid met slechts 2 uurtjes slaap de vorige avond wel parten te spelen. Jaap had onderweg nog even kunnen dutten en moest me nu echt wakker houden met een praatje en wat peptalk. De laatste loodjes waren inderdaad meer dan spreekwoordelijk zwaar.
Iets na negenen rolden we de ontwakende Deense haven in. Het leek een niet al te grote haven en de wind hield zich nog redelijk gedeisd dus goed gemutst stapten we uit; nu ging het echte werk beginnen!

Jaap begon met een noodzakelijk plasje en vervolgens een scan van de binnenhaven en ik klom op de kade om een overzicht van de buitenhaven te krijgen. In de verte buiten de haven zag ik een grote groep kleine(re) meeuwen. >> slik<< Dat kon nog lastig worden.....
Een aantal seconden later schreeuwde Jaap "IVOORMEEUW"!! "HIJ VLIEGT ZO M'N KIJKER IN!"
Snel kijk ik in de richting waar Jaap heen kijkt en binnen een seconde zie ook ik een "wit wief" mijn kijker binnen schieten, dat moet 'm zijn! Het is 'm inderdaad en we kunnen de vogel enkele seconden volgen waarna hij achter wat gebouwen verdwijnt. De high five volgt en we slaan elkaar op de rug van blijdschap; die lach gaat er vandaag niet meer af......

We besluiten na kort overleg het hart van de haven op te zoeken omdat we daar vogelaars zien staan die waarschijnlijk betere kansen hebben dan wij hier in de Noordwest hoek. Zo gezegd, zo gedaan en een paar minuten laten hebben we ons bij hen gevoegd. We zien alleen Deense en Duitse kentekenplaten en we groeten in ons beste Deens (Hello...). Enkele fracties later, we zijn de vogel even kwijt, ziet een Deen de vogel opeens recht boven ons heeft terwijl deze de landing heeft ingezet en recht achter onze auto landt. Niet iedereen heeft het door en als dat wel het geval is wordt met een iets te groot enthousiasme een blik achter de auto geworpen; de vogel vliegt op... DAMN.... Iets té dus.
De vogel besluit naar de overkant te vliegen alwaar Jaap en ik gestart zijn en de meeuw heeft daar blijkbaar iets eetbaars gevonden want blijft lange tijd aan de grond. Jaap en ik overleggen weer en we besluiten die kant op te rijden of we de vogel met wat meer beleid beter kunnen benaderen. Dat lukt en de Denen en Duitsers volgen daarna snel. Wij staan echter vooraan.....

De vogel heeft een kop van een dode kokmeeuw ontdekt, de darmen liggen verderop en vinden gretig aftrek. De ivoormeeuw lijkt zich helemaal niets aan te trekken van ons omstanders en er worden vele kiekjes geschoten. Helaas werkt het licht absoluut niet mee; het is donker en grauw weer en de alsmaar aantrekkende wind is alleen enigszins te vermijden door achter de auto te blijven of onder het muurtje te blijven zitten. Desondanks lijkt deze pakijsliefhebber zich er niet aan te storen en hij doet alsof hij dit al vaker in zijn jonge leventje heeft meegemaakt. Er zijn geen "echte" fotografen met dikke lenzen en samen met een Duitser ben ik de persoon die telkens een stapje dichterbij probeert te komen. Dit blijkt echter niet nodig te zijn en mijn geringe telelens is soms zelfs te veel om de vogel in zijn geheel in het frame te kunnen krijgen.

De vogel laat zich van alle kanten zien en de kop van de dode kokmeeuw is soms een mooi attribuut op enkele foto's. Ik maak een praatje met een uitstekend Engels sprekende Duitser en ik laat hem mijn lens even lenen. Dan opeens vliegt de meeuw op en besluit wat rondjes door de haven te vliegen. Waarschijnlijk zit het buikje vol met gekannibaliseerde restjes en moet hij een en ander even laten zakken.

We besluiten op zoek te gaan naar de sneeuwuil die hier ook al enkele dagen rond hangt en laten de haven even voor wat het is. Het begint echter steeds harder te waaien en de net begonnen miezerregen verwordt meer tot regen dan hiervoor het geval was. Na een klein half uurtje samen met enkele Deense en Duitse vogelaars te hebben gezocht hakken we de knoop door; we stoppen met zoeken en we gaan niet naar de Amerikaanse zee-eend die op 5,5 uur rijden zit maar rijden weer huiswaarts om komende nacht tenminste een goede nachtrust te kunnen gaan genieten.

De weg terug kenmerkt zich door regen, regen en nog eens regen en de wind speelt me als chauffeur ook behoorlijk parten. Het kan ons niet deren; de smiles zijn niet van de gezichten af te branden en na een ruim 8 uur durende autorit met als pauzemoment een bord met friet en een curryworst bereiken we rond 7-en het thuisfront weer. Zo doe je dat!

Eenmaal thuis weer gesetteld en de kids op bed gebracht te hebben, worden de foto's geupload en begint het uitzoekwerk. Geen straf wanneer blijkt dat er wel een paar goede platen tussen zitten. Mijn facebookvriendjes steken me een veer in mijn achterste en reageren enthousiast. Erg leuk en mijn dank daarvoor via dit medium!

Om af te sluiten nog enkele ivoormeeuw plaatjes, hopelijk volgen er binnenkort een paar in de volgende uitgave van dutchbirding. De eerste staat inmiddels al op de site: www.dutchbirding.nl.

Er rest mij dit jaar nog maar één ding; de dwerguil!!
Wordt daarom hopelijk snel vervolgd....