LIFER!

Zaterdagavond zit ik rond een uurtje of 6 na een voortreffelijk dagje Schiermonnikoog met de hop als nieuwe Frieslandsoort achter de computer nog wat foto's door te nemen. Als ik klaar ben ga ik naar beneden waar ik mijn telefoon even check op telefoontjes of berichten. Een nieuwe sms; Jaap meldt een Kaspische plevier op Texel. Een Kaspische plevier? Ja, het lijkt te kloppen. Een paar minuten later zit ik met Jaap aan de telefoon om onze afspraak om zondags te vogelen nieuw leven in te blazen.
Hij heeft me snel overgehaald om niet de eerste zondagochtend-piep af te wachten maar meteen de eerst mogelijke boot te nemen. Het enige verstandige wat men zou kunnen doen tenslotte!
Jacob en Marchel worden snel uitgenodigd om mee te gaan en al snel heb ik van beide een sms terug. Jacob kan helaas niet maar het kwijl loopt Marchel al uit de mond bij het vooruitzicht op 3(!) nieuwe soorten (samen met de Amerikaanse goudplevier en de Ross ganzen). Hiele zit op Helgoland dus kan sowieso niet mee. De afspraak is snel gemaakt en we besluiten mooi op tijd in Den Helder te zullen zijn om niet mee te maken te laat voor de boot te komen of er niet meer bij te kunnen dor de verwachte toestroom van vogelaars.

Nog vóór kwart voor 7 staan Marchel en Jaap voor de deur, mooi op tijd inderdaad. De rit richting Den Helder verloopt voorspoedig en ruim op tijd staan we in de rij voor de kassa van Teso. We zijn niet de eersten, er staat reeds een twintigtal auto's voor ons notebene!
Het is wachten geblazen en de rij met auto's wordt gestaag groter en langer.
Om 08:10 uur kunnen we dan eindelijk rijden al is het stapvoets. De kassa is naderbij ,we willen snel die boot op, gassen met dat ding! Eenmaal op de boot zakt de adrenaline wat maar is de spanning nog steeds bij iedereen voelbaar.
Op het achterdak spot Sander Lagerveld op een zeker moment een groepje goudplevieren met een klein beestje ertussen. Zou dat 'm zijn? We zullen het nooit weten maar het had zomaar gekund!

Texel komt steeds meer en meer in zicht en de spanning loopt alsmaar op, we gaan terug richting auto en wachten vol ongeduld en vingertroffelend op wat komen gaat. Laat die deur (van de boot, red.) nou zakken!!
Eenmaal open schieten de eerste auto's met sneltreinvaart de boot af, op naar de eerst stoplichten. Wij volgen vanzelfsprekend zo snel mogelijk.
De tactiek is in in eerste instantie simpel; eerst maar eens naar de plek waar 'ie gisteren vor het laatst gezien is. We zijn duidelijk niet de enige met dit "plan de campagne"; een file van tientallen auto's tot gevolg hebbende. We komen Roelf Hovinga tegen die al aan het zoeken is en dus al sinds minimaal gisteravond op het eiland moet zijn.

Op dé plek aangekomen is het aansluiten geblazen. Wat krijgen we nu; waarschijnlijk wel 200 auto's staan in de groenstrook langs een weilandje geparkeerd en de snelle jongens onder ons hebben de scoop al uit de kofferbak gehaald. De vogel is echter nog steeds niet gemeld....

Maar al snel vallen de eerste groepjes goudplevieren in op de velden rondom ons en het afchecken (is dat wel een goed Nederlands woord?) kan beginnen. Zit 'ie daar? Nee. Daar dan? Nee, ook niet.. Oh nee, wat nu?
Opeens is er paniek in de tent en stuiven de voorste mensen de auto in, draaien de auto terug naar de haven en peren 'm, c.q, gaan er vandoor. Als blinde en makke lammeren volgt iedereen. Niets wordt ontzien, het lijkt een kwestie van leven of dood. "Gaan, gaan!!" wordt er in onze auto (door waarschijnlijk voornamelijk mezelf) geschreeuwd, "gooi 'm ertussen!"
Het tempo zit er lekker in (wederom het prachtige typisch Nederlandse gebruik van understatements hanterend). What nu? Rood licht!?!?! Dat kan niet. Ik ben bijna geneigd Marchel onder dwang van een statief te dwingen door rood licht te rijden maar gelukkig is het niet nodig, het licht springt op groen. We gaan weer verder en sluiten snel bij de rest aan. De andere rest volgt ons als trouwe honden.
Na een paar honderd meter schiet iedereen de berm in en wij zijn niet eigenwijs en doen hetzelfde. Het adrenalinepeil neemt bezit van ons en we spoeden ons de auto uit en rennen met de scoop op de schouders richting mensenmassa even verderop. "Waar zit 'ie?", schreeuwt iedereen tegen elkaar. De scoop wordt in recordtempo opgezet en ik besluit in een moment van eigenwijsheid (toch nog..) te proberen het beestje zelf te zoeken. Jaap en Marchel ben ik inmiddels in de mensenmassa al kwijtgeraakt. Scopen, statieven en benen slaan tegen elkaar aan (niet kwaadwillend!) en iedereen is letterlijk zoekende. De eersten hebben 'm al te pakken en al snel wordt voor de iets minder snelle jongens middels aanwijzingen getracht richting te geven in de locatie waar deze superzeldzaamheid zich ophoudt.
Ik heb 'm inmiddels ook in de scoop en slaak, zoals velen, een zucht van verlichting; "we hebben hem!" Een paar minuten blijft iedereen onrustig heen en weer schuiven en even relaxt naar dit (in Israël gedipte) superpleviertje kijken is er eigenlijk niet bij. Toch wordt de scoop op een gegeven moment de scoop gelaten e zoek ik Jaap en Marchel op, zoiets moet gedeeld worden. Ze hebben inmiddels gezelschap van o.a. Jan Kalsbeek en Oane die samen hetzelfde plan ten uitvoer hebben gebracht als wij gedrieën hadden bevroedt. We feliciteren elkaar en moeten ons best doen om elkaar niet in de armen te vallen ("is dat nou niet wat overdreven, Vincent?").

Als de ergste zenuwinzinking enigszins is bezonken en we de vogel al eventjes niet meer kunnen terugvinden, besluiten we naar onze volgende stops te gaan; Amerikaanse goudplevier en het verplichte rondje langs de hier al enige weken verblijvende Ross ganzen.
De eerste poging voor de amgo lukt niet maar een stop enkele 100-den meters verderop werpt zijn vruchten wél af. Een mooi beestje die echt meteen opvalt tussen de gewone goudplevieren. Leuk hoor en pas mijn tweede ooit (na het beest van de Workumerwaard van 2 jaar terug).

Daarna gaan we door naar de plek van de Ross ganzen die toch met meer moeite gevonden worden dan aanvankelijk werd gedacht. Onder een stralende hemel kunnen we genieten va 4 prachtige witte fase Ross ganzen, samen met enkele brandjes en grauwe ganzen en tevens in het gezelschap van een paar, veel grotere, soepganzen. Marchel is (nog steeds) scherp en spot een slechtvalk op een paaltje. Veldleeuweriken vliegen al roepend over; een mooi tafereel.

Na deze drie zeer fraaie soorten (waarbij zeer zeker de gradaties van het word "fraai" in ogenschouw genomen moet worden) overleggen we wat we gaan doen. We zijn het er snel over eens dat we gaan "bosjeskloppen". Op naar de bosjes in de Noordoost hoek van het eiland...

Over dit kleine avontuur kunnen we redelijk kort zijn. Behalve een roodborsttapuit, enkele heggenmussen, wat roodborsten en meer van dit gewone spul zien we niet veel.
Ondanks dat Hiele er niet bij was, hoefden we de "Hiele-inslag" niet te missen. Ook Jaap had er een handje van om tijdens het vogelen zin in koffie te krijgen. Marchel en ik, als diehard-vogelaars, gaven gemakkelijk toe omdat we de soorten van de dag al ruimschoots binnen hadden.
Onder het genot van een paar overvliegende buizerds en een tweede slechtvalk kwamen we volledig tot rust en gezellig werd informatie uitgewisseld met andere vogelaars. Wederom werd op het terras overlegd betreffende de te volgen strategie en na de koffie en het lekkere likeurtje gingen we vervolgens op pad richting het bungalowparkje iets ten zuiden van camping Robbenoord. Helaas was dit ook niet de locatie om iets zeldzaams uit de bosjes "te trekken" zodat we het al snel hadden gezien en weer richting plevieren-locatie reden.

De Kasp werd teruggevonden op het veldje waar eerst de Amerikaan zat (en die zat er nog steeds) en doordat de drukte minder was, het adrenaline lager en de locatie beter, konden we dit keer volop genieten van dit prachtige naar winterkleed ruiende beestje. Enkele bewijsplaatjes werden genomen en ook de Amerikaan werd op de gevoelige plaat vastgelegd.

Op een gegeven moment went een Kaspische plevier ook en we besloten om de boot te pakken om vervolgens nog even een bonuspoging te doen om ook de Bona (Bonapartes strandloper) aan de prachtige daglijst toe te voegen. Behalve een kleine strandloper, wat grutto's en een drietal kemphanen (en een paar sijsjes in de bomen langs de weg) werd er verder niks meer gevonden. Totaal niet teleurgesteld besloten we maar om huiswaarts te gaan om de vrouwen met onze vroeger-dan-verwacht-thuiskomst te verblijden.

Het was een letterlijk en figuurlijk fraaie dag!!!!!