De bevrijding

Woensdag 5 mei was het bevrijdingsdag, ook voor mij en ook voor mij op vogelgebied.

Daar de draaihals de dag ervoor niet was gevonden maar 's middags toch gezien werd (volgens http://www.lauwersmeer.com/) besloot ik dinsdagavond om op bevrijdingsdag de ochtenduren te gebruiken om de zoveelste herkansing te grijpen om dit jaar toch een draaihals op papier te krijgen. Iets later als gebruikelijk de laatste dagen reed ik beheerst richting Groningen en zonder TomTom reed ik in één keer naar dé plek. Het was lekker rustig op straat en eenmaal in het parkje deed ik hetzelfde rondje als de dag tevoren werd gelopen.

De scholekster zal op hetzelfde plekje als gisteren en her en der werden wat zangvogeltjes gehoord. Na een kwartiertje nog helemaal niks gevonden te hebben, bekroop me het gevoel nogmaals dat ik goed van eerdere draaihals-pogingen kende; er leek geen spoor van het beest te bekennen. Ik besloot me niet al teveel op de soort te focussen en na het gebouwtje van de kinderopvang te hebben gerond stond ik voor een heg waar beweging in werd gedetecteerd. Het zou toch niet? Met de verrekijker voor de ogen had ik een fractie van een seconde later een heuse draaihals in beeld, nee maar! Alhoewel de vogel zich naar later bleek de rest van de dag goed liet zien, was hij nu niet erg gewillig. De vogel kroop nog verder de heg in en na een minuutje was ik 'm zowaar kwijt. Zelfs met mijn kop in de heg kon ik het diertje niet meer ontwaren. Het maken van foto's kon ik dus helaas op mijn buik schrijven, al had ik mijn toestel in gevechtshouding gebracht. Een kwartiertje werd nog gespendeerd maar ik had de vogel duidelijk gezien en besloot 'm verder met rust te laten (lees: ik kon 'm gewoon niet meer vinden..). Hèhè, eindelijk had ik mijn draaihals voor dit jaar te pakken; het was zelfs een nieuwe Groningen-soort voor me!; 2 vliegen in 1 klap.

Het stadspark van Groningen lag er op een paar ronddolende joggers verlaten bij. Het bevrijdingsfestival was gelukkig nog niet begonnen wat mij de kans bood om de fluiter die hier de dag ervoor werd gemeld, te vinden. De auto werd midden in het park geparkeerd (mag dat eigenlijk wel?) en de deur was nog niet eens helemaal opengezwaaid en ik hoorde de vogel al met zijn stuiterende knikker bezig. Zo kan het dus ook! Zelfs het vinden van de vogel met het oog lukte eenvoudig dus een kwartiertje later reed ik het park alweer uit.

Zo, het was een uurtje of 8 en ik was klaar. Wat nu? Ik twijfelde wat te doen en besloot daarom richting het Friesche te rijden, onderweg mooi de tijd hebbend om te bedenken wat de "next step" zou worden. Het resultaat was de Jan Durkspolder bij Oudega. Dit werd echter geen succes. Misschien was ik er te vroeg en waren alle mogelijke vogels nog wakker aan het worden want behalve een kleine plevier, een oeverloper en wat eenden kon ik geen interessante meeuw of stern vinden. Hierdoor besloot ik het na een uurtje voor gezien te houden. De laatste stap van de dag werd gezet in de Ryptsjerksterpolder nabij Giekerk om te kijken of ik dit keer nog leuke kwikken kon ontdekken.

Het half uurtje wat hier werd gespendeerd was onderhoudend; een prachtig mooi mannetje goudvink had mij iets te laat in de gaten, een vrouwtje beflijster vloog vanuit het veld op de bomen in en een stuk of wat bosruiters waren aan het foerageren. Tussen het handjevol tapuiten werd nog een paapje gevonden.

Ruim voor het middaguur was ik weer thuis en met z'n allen werd een lekkere door mij klaargemaakte lunch genuttigd. 's Middags moest Dasja werken en was ik met de kleine grote man thuis teletubbies kijken, boekjes lezen en aan het stoeien. Een vermakelijke dag die de gehele dag met een smile werd doorgebracht doordat ik eindelijk mijn draaihals te pakken had gekregen!

Donderdag 6 mei had ik wederom ver van te voren vrij genomen in de hoop op een mooie vogeltrekdag. Door de waardeloze wind viel dit plan in het water en moest ik dus wat anders bedenken. In het Westen zou het droog en redelijk zonnig blijven en daardoor besloot ik iets geks te doen; Zeeland! Dé plek voor Engelse kwikstaart de laatste dagen en omdat mei al aardig vorderde, zag ik de spreekwoordelijke bui al aankomen dat ik het jaar zonder Britse kwik zou moeten doen. De trip kon mooi worden gecombineerd met een woensdag ontdekte poelruiter nabij Middelburg en ook waren er mogelijkheden voor o.a. dwergstern, strandleeuwerik en strandplevier.

Ik werd die nacht om een uur of 3 wakker en aangezien de wekker slechts een half uurtje later stond afgesteld, had het niet veel zin meer om me om te draaien. Nog voor half 4 zat ik dus al in de auto met de radio aan; op naar het Zeeuwse land. Dientengevolge was ik fraai op tijd bij de eerste stop van de dag nabij Serooskerke alwaar binnen een paar minuten de eerste nieuwe soort van de dag kon worden genoteerd. Helaas was het niet de zeer gewilde strandplevier (die m.u.v. een paar eilanden bijna niet meer te doen is in het Noorden van het land) maar was het een grote groep rosse grutto's. Samen met een groot aantal zilverplevieren, regenwulpen en een paar bontbekjes en steenlopers waren ze foeragerend buitendijks leuk in de ochtendzon te bewonderen.

De tweede stop was bij de gisteren ontdekte poelruiter. Met slechts één keer fout rijden was de plek redelijk eenvoudig gevonden en bij aankomst zag ik zonder kijker al een steltje die er verdacht uitzag. De kijker voor de ogen bevestigde wat ik dacht en wederom was een nieuwe soort de dag glans aan het geven. Bovendien niet de minste soort; na 2 keer eerder dit jaar gedipt te hebben was ik blij dat ik 'm nu in the pocket had.

Helaas vloog de vogel na aankomst van enkele andere vogelaars op en landde verderop in het gebied. Dit bood me echter wel de kans om de vogel op de rug te fotograferen waardoor de wig op de foto kon worden gezet.

Op naar 't Vroon nabij Westkapelle. Hier was ik in 2009 al eerder geweest voor de nog steeds in behandeling zijnde marmereend (fingers crossed) en dus wist ik waar ik moest zijn. De groep kwikken was echter minder eenvoudig gelokaliseerd maar eenmaal in de kijker werden de Engelse kwikken er zonder veel moeite tussenuit gehaald. Hier ontdekte ik ook een casarca die zich redelijk op de foto wilde laten zetten (ondanks behoorlijk schuw te zijn toen 'ie me van achter de bosjes ook in de gaten had). Leuke aantallen grote sterns en dwergsterns konden zowel overvliegend van en naar zee als ook op de slikjes worden bewonderd. De nieuwe soorten vlogen me om de oren.

Ik heb hier een uurtje of 2 rondgereden en het gebied uitgekamt. De strandleeuweriken waren echter onvindbaar. Tegen het einde van de ochtend besloot ik weer Noordwaarts te rijden waarbij ik nog een leuk toetje voor mezelf in petto had gesteld.

Bij Hilversum werd de snelweg verlaten en werd middels een omleiding als gevolg van wegwerkzaamheden het leuke Kortenhoef gevonden. Dit zou een betrouwbare plek moeten zijn voor grote karekiet. De auto werd halverwege de Lambertszkade geparkeerd en liep ik het gebiedje in. Al na 50 meter viel mijn oog op een langsflitsende blauwe schicht die even verderop op een overhangende tak ging zitten. Deze prachtige ijsvogel was pas m'n tweede voor dit jaar en daarom was ik erg blij deze fraaie vogel weer eens te zien. De vogel had mij echter (te) snel in de gaten waardoor hij/zij opvloog en langs me heen richting een voor mij onzichtbare nieuwe bestemming vloog.

Ik liep het pad verder af terwijl ik mijn oren open hield, de wind blies behoorlijk dus ik moest wel opletten of er niet toevallig een grote karekiet werd gepasseerd. Op een gegeven moment hoorde ik een Krrk-geluidje wat te hard was om van een andere soort afkomstig te zijn. Het ging allemaal niet van harte maar de vogel liet zich af en toe aardig zien, de vogel liet zijn kenmerkende harde KarreKarrekiet echter niet horen en ik moest het derhalve met wat gemompel doen. Buiten een paar bewijsplaatjes lukte het niet om de vogel op de gevoelige plaat vast te leggen en aangezien het er op leek dat de vogel mijn aanwezigheid nou niet bepaald op prijs stelde, liep ik na een kwartiertje weer richting auto. Vlak voor de auto werd bereikt, zag ik nog 2 foeragerende en ongeringde ooievaars in het weiland.

Vrijdag was het tijd om te werken, het was tenslotte rotweer. Bovendien was een dagje vogelvrij niet zo slecht aangezien zaterdag de ToH vogeldag zou zijn.

Ook voor de zaterdag voorspelde buienradar niet veel goeds maar met Jaap werd afgesproken er toch helemaal voor te gaan. We begonnen om 06:30 uur vanuit Goutum en zouden vanaf Breezanddijk via Kornwerderzand en Harlingen richting Holwerd en Lauwersmeer de kust afzoeken.

Bij Breezanddijk werden naast de eerste vogels ook de eerste vogelaars ontdekt. Met meer dan 300 deelnemers natuurlijk ook niet zo vreemd...

Buiten een paartje lastig te vinden krooneenden en een mogelijke zwarte roodstaart werd hier niet veel opgemerkt. De witte kwikken werden grondig gecheckt maar een zekere rouwkwikstaart konden we hier niet van fabriceren. Ook de wadkant had niet veel voor ons in petto waardoor we doorreden naar Kornwerderzand. Ook hier stalen de krooneenden de show met maar liefst 5 mannetjes en 1 vrouwtje.

Een vreemd geluidje wat in het ringersbosje werd gehoord leek op een rietgors maar was toch iets anders. We konden de vogel echter niet lokaliseren en na een paar minuten leek het er op dat de vogel onder onze neus was verder gevlogen. Een op de Noordwaard aanwezige roerdomp liet zijn geluid tot aan Kornwerderzand doorgalmen en zorgde voor verbaasde blikken waarin de vraag verscholen lag waar dit geluid vandaan zou moeten komen.

Verder was het rustig en een scan aan de wadkant leverde ook niet veel op. We gingen door richting Harlingen. Zowel bij Kornwerderzand als bij de plasjes bij Harlingen werden weer vogelaars ontdekt. Er leken meer vogelaars te zijn dan vogels.....

Het braakliggende terreintje nabij de nieuwe vuilverbrandingsoven herbergde een aantal tapuiten en broedende bontbekplevieren maar van piepers en kwikken ontbrak (bijna) elk spoor. Al rijdend langs de dijk druppelde het maar door terwijl er ook een bericht binnendruppelde van een roodkeelpieper die TP was net over de dijk bij Den Oever. Dit zorgde voor enige interne discussie maar uiteindelijk werd unaniem besloten een poging te wagen. Een klein uurtje later stonden we bij Dijkgatsweide aan de andere kant van de afsluitdijk te turen naar wat graspollen alwaar de vogel op aanwijzing van een andere vogelaar zojuist was ingevallen. Op een gegeven moment werd de vogel gehoord maar meer dan een waarschijnlijk wegvliegende vogel werd niet gezien. Een beetje teleurstellend maar volgens Jaap was 'ie lijsttechnisch o.k. Hier werd het lijstje van kwikken (m.u.v. citroenkwikstaart) middels een tweetal Noordse kwikken ook compleet gemaakt. Druppend en koud van de wind en regen werd vervolgens de Noordwest kust van Friesland weer opgezocht. Nog steeds werden er geen spectaculaire zaken gemeld, al was een door Bart-Jan ontdekte blonde ruiter op zijn minst zeer interessant te noemen. Deze (uiteindelijke) soort van de dag bevond zich echter vlak onder Delfzijl en was zelfs ons te ver. We besloten zelf te willen scoren. Met een lege kwelder van Holwerd lukte dit niet en ook in het Lauwersmeer wilde het niet lukken met de soorten. De Amerikaanse wintertaling werd niet meer met zekerheid teruggevonden en ook de grauwe franjepoot konden wij er niet uithalen. We hadden meer succes (!) met de Ross gans en de roodhals in de Bantpolder.

In het zomerhuisbos konden we geen zingende wielewalen ontdekken en ook de appelvinken bleken onvindbaar. We moesten ons tevreden stellen met een grauwe vliegenvanger en een zingende snor.

Het opkomende tij tussen Paesens en de Bantpolder leverde wel een aantal nieuwe soorten op in de vorm van een krombekstrandloper en drieteenstrandloper. Van elke soort werden tussen de vele duizenden bonte strandlopers en bontbekplevieren enkele exemplaren gezien.

Na nog een laatste stop in de Keeg werd koers gezet naar Het Lauwersland alwaar een koud pilsje en een lekker buffet op ons wachtte. Het smaakte ons allen na een vermoeiende, natte en koude dag goed! De prijzen waren niet aan ons besteed; Bart Jan ging er met de dure verrekijker vandoor en zelfs de poedelprijs ging aan onze neuzen voorbij.

Deslaniettemin was het een leuke dag met een paar leuke soorten. Uitschieters konden we helaas niet bijschrijven maar dat betekent dat het volgend jaar alleen maar beter kan worden!