Gehaaste spoed is soms goed

Afgelopen zondag werd er een dwergaalscholver in Gelderland als moederdagkadootje gemeld. Achteraf bleek echter dat de vogel erg moeilijk twitchbaar was en daardoor was ik niet heel erg teleurgesteld dat ik 'm niet had gezien. Wel was ik blij dat ik niet gegaan was; ik had 'm waarschijnlijk toch niet gezien.
Gisteren, vrijdag 14 mei was 'ie er opeens weer en leek de vogel beter twitchbaar. Toch ging ik niet, ik was aan het schilderen en het risico was groot dat 'ie al was gevlogen zodra ik aan zou komen. Ik besloot te wachten, iets wat nooit aan te raden is bij dit soort soorten. In dit geval bleek gehaaste spoed zelden goed want ik had me voorgenomen dat wanneer de vogel vandaag weer zou worden gezien, ik zou gaan, schilderwerk of geen schilderwerk!
's Ochtends bij de eerste scan van Internet was er nog geen spoor te bekennen maar even daarna bleek het raak te zijn. Ik stond op het punt om terug mijn bed in te duiken aangezien ik hoofdpijn had (dat krijg je van een dag in de verf...) toen ik het berichtje zag dat de vogel teruggevonden was. Het plan werd abrupt omgegooid en nog een 5 minuten later zat ik in de auto. Bijna 2 uur later kwam ik in mijn tijdelijke Citroëntje aan in de omgeving alwaar ik besloot eerst de zandwinning te checken. Dit leverde niks op. Ik reed verder en even later zag ik een aantal auto's staan op de dijk; altijd een goed teken!
Dichterbij kon ik zien dat er ook een aantal telescopen stonden opgesteld en zodoende kreeg ik steeds meer vertrouwen dat het goed zou komen. Vanuit de stationair draaiende auto werd geïnformeerd en dankzij het positieve antwoord op mijn vraag stond ik anderhalve seconde later buiten. Doordat mijn telescoop zich nog in mijn kofferbak van mijn bij de garage staande auto bevond, moest ik vragen of ik een TP telescoop even mocht lenen. Dit mocht gelukkig en weer anderhalve seconde later had ik een heuse dwergaalscholver in beeld! Een nieuwe Nederlandse soort en bovendien mijn 250e van dit jaar.
Een klein uur werd van de vogel genoten, rustend, jagend, poetsend en verendrogend temidden van een drietal grote broers. Daarna vloog de vogel richting rivier alwaar hij/zij een rondje maakte en onze kant op kwam, waarschijnlijk richting zandafgraving. Hier kon ik zo snel de vogel niet terug vinden waardoor ik besloot weer huiswaarts te keren.



Dat gehaaste spoed af en toe wel goed is bewees de dag van gisteren. De hele dag had ik buiten geschilderd en had ik me moeten verbijten bij de alsmaar terugkerende berichten betreffende de aalscholver toen om 17:45 uur het bericht kwam van een citroenkwikstaart die bij Breezanddijk werd gezien. Het eten werd snel naar binnen gewerkt en daarna spoedde ik me richting "de dijk". Onderweg werd nog even met Rommert gebeld om te horen wat het laatste nieuws was. Het klonk allemaal gunstig en dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn. Met een man of 8 ter plaatse was de vogel redelijk snel gevonden en had ik er wederom een nieuwe soort voor Nederland bij; zelfs een nieuwe Friese soort! Samen met o.a. Marchel en Martin werd genoten van de vogel en werden er met wat moeite wat foto's genomen.





Na een uurtje vonden we het wel welletjes en keerden huiswaarts. Ik had echter nog een klein afternoon plannetje in de vorm van een grote grijze snip in Noord Holland. De dijk werd daarom verder afgereden en bij afslag Medemblik werd de snelweg verlaten. Het bleek dat Mario Renden voor me reed waardoor ik achter hem op de parkeerplaats stopte. Ik kon mooi even door zijn scoop gluren alwaar de grote grijze snip in uitgekleurd kleed samen met een grutto in beeld stond te foerageren. Weer een fraaie jaarsoort rijker!